Apunta, para non o esquecer. Comments

by: F. Miguez

Fri, 20 Nov 2009 11:18:14 +0000

A veces pasa, efectivamente, pero para moitos, eu o primeiro, a razón pola que consideramos urxente un cambio na relación que os humanos temos coa natureza é polo risco que estamos a crear de perder ou inutilizar os recursos que precisamos para a nosa subsistencia, entendida como algo máis que a susbsistencia do neanderthal.
Voltando sobre a cuestión dos «espellismos», eu insisto en capitalizar a súa importancia. Se a xente non precisáramos reforzar os nosos egos con roupa de marquitas, coches último modelo, vacaións nos Caribe, etcétera, e ademáis necesitalo cada día en prazos menores, o «capitalismo» perdería o seu motor, tanto como que a base última do sistema é a atribución dun valor a un ben na medida en que este é necesitado por aqueles que non o teñen. Para min, esa é a diferencia entre unha dictadura tradicional e o sistema actual: que a xente non sinte que o sistema lle causa infelicidade, senón espectativas, ilusións… nos dous sentidos da palabra.

by: alvarez

Fri, 20 Nov 2009 10:47:55 +0000

E que é moi facil poñerse mesiánico ou tremendo pero, para min, esta cuestión é realmente o cerme, como diría o aforcado “é a nai de tódalas cuestións”.
En canto os “espellismos… da sociedade de consumos”, que son verdade pero só son, o meu entender, unha parte, pequena, do sistema actual de sacarlle xugo a sociedade industrial, chamemoslle polo seu nome, capitalismo. Pero outra vez no meu limitadísimo entender, tampouco outro xeito de organizar o moustro leva garantida a base do noso inicial punto de encontro que é a preservación da natureza, e aqui matizo, e afirmo que a lo menos para min, os humanos na sua totalidade, somos o suxeito primeiro da miña preocupación. E aclaro isto porque para moitos “compañeiros de viaxe de calqueira tipo de pelaxe ideolóxico” este matiz suele esquecerse das suas ecuacións.
Un saudo.

by: F. Miguez

Thu, 19 Nov 2009 20:37:39 +0000

Eu ampárome moito nunha observación que, a outro propósito, recolleu o veciño Mendinho hai uns meses: o ser humano viviu da caza durante cincocentas mil xeracións, e é agricultor dende hai só trescentas. Adicado á producción industrial leva cinco ou seis e, se non me erran as contas, a miña é a cuarta xeración (a nivel mundial, a nivel doutros países é a primeira) que se incorpora á economía de consumo, tal e como a concebiu Henry Ford (os traballadores, cos seus salarios, mercan os seus propios productos, mantendo en marcha un sistema cíclico, que ten algunha que outra eiva, engado eu). Visto así, ou visto en termos de que meus pais empregaron pizarrillas na escola, ían por auga á fonte ou o río, e comían comida cociñada con lume de madeira, quizáis o problema é máis espectacular que difícil de revertir. A única pequena dificultade é vencer os espellismos que a sociedade de consumo lle pon de cebo no anzol ó ego das masas... e paro, que me poño tremendo.

by: alvarez

Thu, 19 Nov 2009 17:46:55 +0000

Pois polo menos haberá que recoñecelo. Despois, se é posible, haberá que ir buscando a maneira de evitalo ou de paliar as súas consecuencias, polo ben propio… ou de tratar de evolucionar cara un «homo racionalis» capaz de xestionar correctamente os recursos dos que dispón.
Permítame o pesimismo pesimista. Para min o homo industrialis, xa lle digo que lle copio dende agora en adiante a sua expresión, é intrinsicamente depredador dos recursos, e non ten volta atras. As solucións que se propoñen son como as de Fray Bartolomé, so boas intencións sen resultado práctico algún. E esta discusión a levo tendo dende xa fai mais de trinta e tantos anos e nunca atopei algunha solución real que non foxe a catastrofe para a especie humana industrialis. E o mais grave e que estou en contra de teorias catastrofista e que sempre apoian en negativo o mantemento do status quo. Estou radicalmente a favor de cambios como vostede di pero, en serio, son so parches pequenísimos e que saltan o pouco tempo porque estan basados todos no voluntarismo e nas boas intencións, que se esvaecen como “bagoas na chuvia” ante a maquinaria que os que a “disfrutamos” a engrasamos cada día e os que nin tan siqueira a “disfrutan” estan petando nas portas e morrendo en pateras…E perdón polo tono gris.

by: F. Miguez

Thu, 19 Nov 2009 07:04:19 +0000

Perdoe por telo pendiente de moderación, alvarez, sonlle cousas sobre as que eu non teño control.
Eu son da opinión de que se lle debe chamar ás cousas polo seu nome para evitar confusións. ¿Que o «homo industrialis» (chemémoslle así) contamina dende que nace? Pois polo menos haberá que recoñecelo. Despois, se é posible, haberá que ir buscando a maneira de evitalo ou de paliar as súas consecuencias, polo ben propio… ou de tratar de evolucionar cara un «homo racionalis» capaz de xestionar correctamente os recursos dos que dispón.

by: F. Miguez

Wed, 18 Nov 2009 16:05:18 +0000

Estaremos pendientes

by: alvarez

Wed, 18 Nov 2009 15:48:20 +0000

Bo artigo ainda que xa no primeiro párrafo imos a discordar:”Para ser rigurosos, calquera vehículo empeza a afectar ó medio ambiente dende o momento en que se extraen as materias primas e a enerxía precisas para a súa fabricación”. Sr. Miguez, mellor non sexamos rigurosos porque si o somos,xa, non os vehículos nin calqueira producto ou mercancia, senon nos mesmos dende que nacemos e se vivimos, como tal é, nesta sociedade, chamemoslle como eu gosto dende fai moitos anos, sociedade industrial, repito, se estamos vivos aqui e agora, estamos contaminando porque calqueira aspecto da nosa vida actual, mírese por onde se mire e analícese calqueira aspecto ate o mais mimio, está basada na explotación masiva de todo tipo de recursos naturales, o cal, per se,como ben di vostede, afecta irremediablemente o medio natural.
Un saudo.

by: Henrique

Wed, 18 Nov 2009 08:08:39 +0000

o da pía de leña podre no fondal da leira fora eu, debín anotalo no vello blog porque agora non o atopo. Ignoro se conseguín algo, a madeira está chea de vermes de todos os tamaños pero polo momento aínda non sei se algún foi ou será vacaloura. Aínda vexo algunha polos castiñeiros de vez en cando, así que quero pensar que algo fixo o meu experimento. Esta tarde irei remexer e xa vos direi algo!

by: F. Miguez

Sun, 15 Nov 2009 20:18:18 +0000

Primeiro de todo, perdoe por telo confinado nos pendientes de moderación durante esta fin de semana de ausencia.
Neste sentido, eu teño sentimentos encontrados. Por unha parte está, como vostede indica, a idea de que se trata de víctimas dos eternos abusos do mundo rico loitando por sobrevivir roubándolle ós seus expoliadores. Por outra, a idea de que eses “piratas” non deixan de ser carne de canón para mafias ben organizadas por todo o continente, e seguramente enraizadas nos propios gobernos, e que, no fondo, están a traballar para se enriqucer persoas non necesariamente menos indignas que os europeos expoliadores duns recursos que, seguramente, eles non valoran por falla de coñecemento.

by: Coronel Kurz

Fri, 13 Nov 2009 21:51:45 +0000

Os piratas do índico están facendo unha grande laboura en prol da recuperación do atún vermello , coido que o apresamento de barcos é un acerto por parte desta xentiña endrogada e esfameada.Non hai mal que por ben non veña. Grazas a estes piratas sucesivas xeracións de somalíes poderán come-lo peixe que lles negan estes expoliadores dos recursos . ¿ Ou acaso a vida dun patrón vale máis ca de cen negriños do corno de Africa ?

Vivimos nunha illa de confort , xa é hora de pagar polos nosos actos e aprendermos o que é o horror , o horror ¡