Do posible cambio climático e a nosa resposta fronte a él.

“A dia de hoxe, sigo sin ter claro se as alteracións climáticas que se están a rexistrar teñen algún precedente histórico que descoñezamos e que as acredite como algo transitorio (lembremos que o rexistro meteorolóxico científico non chega máis alá dun século ou dous, un tempo insignificante na escala do planeta) ou se, pola contra, se trata efectivamente de unha condena bíblica provocada pola acción do ser humano, cuias consecuencias, ademáis de imprevisibles, vaian ser catastróficas.
Asumamos como certa a segunda hipótese. Temos máis ou menos claras as causas do problema e, coa axuda da ciencia, a enxeñería e o sentido común, temos a oportunidade de adoptar as medidas necesarias para evitalo (fundamentalmente, non gastar nada que non podamos repoñer, e gastar o menos posible en xeral).
Supoñamos agora que a hipótese asumida estaba errada. ¿Qué tería acontecido? Que teríamos cambiado de un estado tecnolóxico a outro que vai cumplir as mesmas funcións de cara o ser humano, o cal non ten por qué ser necesariamente negativo. Solamente hai un problema e está na estrutura económica, que non parece disposta a asumir os custes de facer ese cambio tecnolóxico a curto plazo. Honestamente, si permitimos que os cartos sexan problema á hora de decantarnos pola hipótese que nos garante a seguridade como especie, creo que mereceríamos de pleno dereito unha extinción en toda regla.”

¿De qué falamos?

“De fútbol y política puede hablar calquiera, pero de mecánica… de mecánica somos muy pocos los que podemos hablar.”

X. M. L. B. Probablemente un dos meus profesores favoritos, porque di o que lle peta, non porque sempre estea de acordo con él.

Furbol.

“O fútbol é como o fume do tabaco. Da igual que non che guste, ou que o detestes totalmente pola razón que sexa; non pasa un día sen que che toque tragar algún.”
Xúrolles que, hai un par de semanas, soñei que a selección española de fútbol gañaba a eurocopa. Espertei dicindo, “uf, que mal soño”. O empacho que se aveciña estes días era a causa da miña desazón.

Música, producto caducado.

“A industria española da música, no lugar de preocuparse polo emule e os soportes dixitais, deberían preocuparse polo feito de que, ano tras ano, as noticias musicais de este país sigan xirando en torno ás bandas dos 80 e a “movida”.
Para min, a música é unha forma de expresión tanto para quen a fai como para quen a escoita, e unha forma de divertimento tan culta como calquera, pero onde exista unha industria disposta a explotar un mercado, antes de poñerlle trabas ós potenciais consumidores, deberían de esforzarse en ofrecer productos atractivos, tanto en calidade como en precio… ¡e frescos!”

Obama.

-”… vai gañar as eleccións o asturiano.”
-”¿Cómo que o asturiano?”
-”E que non se pode dicir nejro.”

Conversa retranqueira entre meu pai (o que pregunta) e un parente emigrado na Florida (o que afirma).
O enlace de arriba é o da web do candidato afro-americano, unha vez saltada a intro onde te convidan a facer un donativo. Recoméndolle que vexan as dúas se teñen en mente deseñar unha web seria, unha campaña electoral ou ambalas dúas cousas.

Suelo industrial 2. Do milagre dos pans e os peixes.

“Quixemos reservar un terreno no parque industrial de Mos, e alá fomos a preguntar. Están pagando o metro cuadrado a cinco ou seis euros e despois piden cento cincuenta euros por metro de parcela para construir a nave. Dixemos que non nos interesaba.”
Xose. Empresario.

Nota: Hasta onde eu sei, o normal no mundo inmobiliario é que un tercio sexa para o propietario do terreo, un tercio para o constructor e outro tercio para o promotor. Ou entendín algo mal, ou non me cadran as contas.

Campións.

“Hai que joderse. Un tipo mete tres goles nun partido de fútbol e xa é un fenómeno, mentres outro, gaña o campeonato do mundo de triatlón con unha deformación no corazón pola que non lle querían deixar competir, e como si nada. Bah, que asco.”

P. J. Míguez, que ven sendo meu irmán. Eu tería empregado palabras máis feas.

Sobre autovías.

“Eu non sei para que fan as autovías esas, que te metes nelas e, si te enghañas nunha salida, tes que ir dar volta hasta Potughal, si fai falta.”

Mucha A Perraghorda, veciña.

Pagareilles o que beban a aqueles que sexan capaces rebatir esta afirmación.

Aforismos propios sobre a cadea perpetua, tan de moda estes días.

“Non estou totalmente seguro de que o seguimento que Televisión Española está a facer da campaña de recollida de sinaturas pola implantación da cadea perpetua para certos delitos, en particular no programa “España Directo”, sexa totalmente neutral. Dende un aparente “buenrollismo”, estase a facer promoción de unha iniciativa lexislativa particular sen contrastala nin opoñela con ningunha postura alternativa, dando un sesgo que, sexa por neglixencia ou deliberadamente, non debería producirse nunha canle pública.”

“A cadea perpetua é unha medida que pode ir en contra incluso da Constitución Española (tomen isto con reservas, que eu non son xurista), e non deixa de estar inspirada nunha concepción da xusticia como ente revanchista e castigador. Para previr determinadas circunstancias, como a reincidencia en crimes relacionados coa liberdade sexual dos menores, sería máis axeitado falar de “internamentos preventivos”. A diferencia non é trivial.”

“Posto a falar de “internamentos preventivos” véñenme á cabeza uns cantos casos de persoas con enfermidades mentais perigosas, que non so dependen do sacrificio feito polas súas familias, de coidar a unha persoa que en calquera momento podería cometer unha atrocidade, senón que demostran unha das maiores carencias de este estado, que pretende aparentar avanzado e do benestar, e non pasa de mediocre e “buenrollista”.”

P.D.: A miña conciencia dime que debería completar o primeiro aforismo con un enlace que demostre a miña afirmación, pero temo que me terei que conformar con convidalos a que o comproben vostedes mesmos.

Aproveiten “a crisis”.

“Oxalá a tal crisis chegara e servira para reventar a falacia do benestar e o pleno emprego (V. Nota 1). Teclea no buscador de youtube “home made” ou “diy” (do it yourself) e faraste unha idea de hasta onde chegarían a ciencia, a tecnoloxía, a cultura e as relacións humanas si o consumo non fose o motor da civilización actual.”

Nota 1. Para evitar polémica, ou fomentala, non sei. Cando digo “falacia” refírome a que algo está mal pensado no sistema actual, este no que é necesario o consumo para crear emprego, cuio salario se destina ó consumo, necesario para crear emprego, necesario para que haxa consumo, necesario para que haxa emprego, necesario para que haxa consumo… Igual o Ministro de Economía debería explicar isto mellor na tele, porque creo que eu non o entendín.

Nota 2. Desta volta, chegoume unha hora de viciar no youtube, vendo enxendros caseiros do máis sorprendente, para chegar a decidir que non sei cal poñerlles. A mín flípanme os da xente que constrúe reactores con turbos vellos, pero este ten a súa gracia:


Sírvanse vostedes mesmos.