Dende hoxe, e a todos os efectos, son Enxeñeiro Industrial. O último ano estivo marcado por unha dedicación cada vez máis exclusiva a un Proxecto de Fin Carreira (PFC) que, en realidade, é bastante máis que iso. Agora, no vacío que media entre a vida académica e a profesional, tentarei recuperar progresivamente a miña presencia no blogomillo e noutros mesteres forzosamente abandonados durante estes últimos meses; neste primeiro día de poder sentarme diante do blogsome con calma, tentarei explicarlles un pouquiño que foi o que estiven a facer.

Esta imaxe é unha montaxe na que poden ver o porto de Somiedo, en Asturias e un «estraño» vehículo posto na estrada. Ben, ese vehículo é o resultado do meu PFC, que se titulou oficialmente «Vehículo Mixto Todo Terreo de Tracción Eléctrica. Concepto, chasis e carrozaría.», parello ó PFC do meu irmán «Sistemas de Tracción Eléctrica Para Automóviles: Análisis Técnico, Estudio de Viabilidad y Solución de un Caso Práctico». A resposta para as dúas cousas que, imaxino, poden xurdir na súa cabeza é si.
(1) Si, entre os dous irmáns Míguez (e Durán, que tamén temos nai), deseñamos como PFC un coche eléctrico… Máis ou menos, é dicir, coas limitacións de unha iniciativa nosa particular, feita sen un céntimo de euro no peto, que nos esixen recoñecer a cantidade de traballo aínda pendiente para poder dicir «habemus coche». Pero o máis gordo está feito, e a maioría dos problemas resoltos.
(2) Si, é feo. Son o seu pai, e téñolle cariño, pero non teño maís remedio que recoñecelo: non saiu unha criatura moi agraciada, mais iso ten unha explicación. O cocheciño en particular non está concebido para se fabricar nunhas instalacións como as da Citroën de Vigo, senón con medios moito máis modestos, propios dun pequeno taller de construción mecánica, e a un precio asequible. Eses medios non permiten moitas alegrías no deseño, e esixen limitarse a superficies planas, combinadas como mellor se poida. Neste mesmo motivo, ademais, está a explicación do parecido con ese outro coche construído en Galicia, o URO VAMTAC (cuia admiración non oculto), que emprega un proceso de fabricación semellante.

Vamos deixar para outro día, se lles parece, falarmos das vantaxes e inconvintes dos coches eléctricos e tamén tratar de facer un pouco de divulgación sobre esta tecnoloxía, porque unha das cousas que aprendín neste tempo é que existen unha chea de prexuízos, concepcións erróneas e dúbidas recurrentes entre o público, demandantes de un certo esforzo didáctico por parte de quenes sabemos algo (ainda que non sexa demasiado) sobre coches eléctricos.

Remato con unha aclaración. ¿Por qué o tratei de bastante máis que un PFC? Pola motivación que hai detrás de isto. Hai catorce meses, meu irmán mais eu presentámonos no despacho dun profesor, para pedirlle que fose o noso director de PFC, coas palabras «queremos facer un coche eléctrico». Confío na elocuencia da redacción. Agora toca valorar as posibilidades reais que poden ter dous recén titulados en enxeñería para completar o deseño e iniciar a producción en Galicia dun automóbil impulsado por enerxía eléctrica, da cal somos excedentarios. Soñar é gratis, aínda que sexamos conscientes de termos ben poucas de esas posibilidades ó noso favor, pero se atopamos un oco para empezar a furar nos próximos meses, poremos todo da nosa parte en botar a rodar ese trebello. Se non, non pasará nada, sempre poderemos presumir de ter tido iniciativa.

Nota1. Hai un feixe de persoas maravillosas por toda Galicia adiante ás que lle debo algo máis que agradecemento pola súa colaboración.
Nota2. Os «renders», as imaxes do modelo creadas por ordenador, non son demasiado boas; síntoo pero non son artista gráfico, senón enxeñeiro mecánico.