Neste caso, un aforismo propio algo máis espeso (require reflexión) que os anteriores da mesma materia, e que aglutina, ademáis, varios aforismos alleos (as citas non son textuais).

«Eu sempre fun dado a volcarme en cada materia que me suscitou algunha vez curiosidade. Cando me empezaba a interesar algo rebentaba a biblioteca municipal coa miña voracidade de coñecementos, despois internet cubriu moito de esa necesidade, e sigue a facelo. Sen embargo, a cousa foi cambiando co tempo.
¿Lembranse de Martina Hingis? Unha vez oínlle dicir que ela non vía partidos de tenis e quedei un pouco desconcertado, pois supuña descubrir que unha número un mundial de algo non estaba metida ó cen por cen na súa disciplina.
Despois linlle a Bruce Lee algo así como “Antes de que eu estudiase o arte, un puñetazo para min era so un puñetazo e unha patada era so unha patada. Despois de ter estudiado a arte, un puñetazo xa non era un puñetazo e unha patada xa non era unha patada. Agora que comprendo a arte, un puñetazo é so un puñetazo, unha patada é so unha patada.” Tardei un par de anos en entender esa sentencia, e fíxeno observando a miña propia conducta respecto a algunha de esas disciplinas que tanta avidez de coñecementos me suscitara tempo atrás.
A clave final xurdiu no Tao Te King: “gracias ó oco pode usarse unha copa (…) gracias ás portas pode usarse unha casa (…) o valioso provén do que non existe”. Esa non a deixei pasar hasta que a entendín, lembro perfectamente que estaba sentado no sofá da sala, no piso da Coruña, e non me movín de alí durante un bo anaco de tempo.»