Hai dúas cousas que non se están reflexionando correctamente sobre a elección de Barack Obama como presidente dos Estados Unidos.
A primeira, é que non se trata de un revolucionario nin dun mesías senon, como moito, dun dos candidatos da historia reciente que máis falou de política social e de diálogo, o cambio pode ser de tendencia, non de estructura, como parecen reflexar os medios españoles.
A segunda é que, efectivamente, trátase do primeiro presidente non blanco dos Estados Unidos, pero é fillo de un universitario keníata e unha universitaria (blanca) norteamericana, criado en Indonesia. É dicir, non é o típico negro estadounidense, descendente dos esclavos e daqueles que loitaron durante o século XX contra as leis discriminatorias. Observen que non se trata de unha cuestión racial, senon social; sen desmerece-los logros do Sr. Obama, a sociedade norteamericana aínda non pode presumir de ter un presidente xurdido dos estamentos máis discriminados da súa historia. Salvando algunha distancia, poden comparalo coa diferencia entre termos aquí un presidente do goberno fillo de rumano e española ou un presidente de etnia xitana.

«O problema non é o que a Raíña dixera ou deixara de dicir. O problema é que está todo politizado, como están as línguas, a xusticia, a música… todo.»

Jorge. Un colega que de cando en vez da un tiro certeiro de estes.