Por varias razóns, e a pesares de que me considero de monte ou de campo, sempre pensei que a miña biografía se titularía “Días de asfalto”. Agora, a bicicleta de estrada dalle un novo argumento a ese título. Aínda que este artigo ten un punto máis personal que de costumbre, a reflexión social segue presente.

As mulleres ven cousas que os homes non vemos, por iso hai algúns que son agresivos con elas e outros que as admiramos, e por iso, alá por principios de ano, buscando un sitio para cear, a miña dixo “mira donde hay una bici” cando eu aínda estaba na fase “qué carallo estarán a ver aqueles ghichos no contenedor”. Os paisanos marcharon antes de que nos chegáramos á altura e alí estaba, arrimada ó colector de lixo, unha bicicleta de estrada. BH. Roja. Alén dos dous puntos de romanticismo, xa andaba pola miña cabeza a idea de buscar unha bicicleta de estrada de segunda man, para probar algo do ciclismo en ruta despois das alegrías que me daba a BTT. Xulgando polos desperfectos que presentaba, parecía que a bici estaba alí para desfacerse de ela pero, por si acaso, eu limiteime a separala un pouco do contenedor (para que non a botaran no camión) e marchamos a cear. Cando voltamos, alá pola unha da mañán, a miña nova bicicleta “de carreiras” seguía alí así que a levei para a casa.
Despois de facelo unhas cantas veces, ben podería escribir unha guía para rehabilitación de bicicletas vellas, pero con lavalas e sacar as pezas evidentemente rotas, creanme, hasta o ferrancho máis vello parece resucitar. Co gasto mínimo imprescindible e tras dúas probas, a “SUPER BH L6000″ estivo lista para intentar a maior distancia que fixera en asfalto coa mountain bike: Redondela-Marín-Redondela; a experiencia foi tan boa que o ciclismo en ruta acabou por convertirse noutro dos vicios a encaixar na miña axenda semanal e, xa a comenzos do verán empecei a ver factible o plan que xustifica este artigo, a viaxe Redondela-Coruña feita infinitas veces na miña vida. Aclaro xa agora referirme, con “Coruña”, ós lugares que frecuento no entorno da Cidade Herculina, pero trátase so dunha cuestión de detalle. Fun aumentando gradualmente as distancias ó longo das semanas hasta que o xoves pasado, coincidindo co cumpleanos da outra protagonista do primeiro párrafo, a bici e máis eu botamos cinco horas e cuarto desafiando ós 144 kilómetros de asfalto que nos separaban coa fin de darlle o feliz cumpleanos en persoa. Non sei se recomendarlles a experiencia, son cousas que saen de cada quen, dos seus gustos e espectativas persoais, pero para min foi algo sumamente grato. Tal vez, para outros afeccionados ó ciclismo, a viaxe non sexa para tanto, pero para este, que leva 18 meses andando irregularmente en bicicleta, como superación, foi bastante.
Queda para outro artigo, falar da relación ciclista-estrada-conductor, probablemente o panorama que máis insultos me ten axudado a crear en anos. Tratándose dunha cuestión de seguridade, prefiro evitar a dispersión do pouco que poida aportar no medio deste artigo máis xeral.
O que sí farei é unha pequena reflexión social. Unha bicicleta de estrada nova anda entre 600 e 6000 euros, o normal anda sobre 1200. Supoño por lóxica que a miña coitada non resistiría nin o primeiro minuto de comparacións, pero pensemos un pouco: Poñer a bici a andar custoume 30 euros. Poñela en condicións de atacar certas distancias foron 100€ máis. Aínda que gastase outros 100 en remata-lo “overhaul”… En fin, que non é so unha cuestión de cartos, senon de aproveitar o que hai. Non nego a posibilidade de que algún dia gaste unha porrada de euros nunha bici nova pero, polo de agora, esta chégame ben porque é capaz de facer tantos kilómetros coma min. Díganme vostedes ¿merece a pena tirar cousas que sirven nun afán de mellora moitas veces subxetivo, cando non innecesario? ¿funciona así o noso mundo? Seguramente, se algún dos que están a ler fabrica ou vende bicis, estará agora botando algunha peste contra min, certamente a sociedade occidental depende moito de que a xente gaste os seus cartos en mercar cousas, pero sentíndollo moito, coido que vai chegando o tempo de aproveitar o que hai. Non poden ir para o lixo cousas que aínda teñen moitos kilómetros por rodar (e non falo só de bicicletas, aínda que tamén).