“Unha das cousas que máis me gustan das olimpiadas é que o fútbol ocupa o lugar que lle corresponde entre unha infinidade de deportes de maior dificultade técnica, maior esforzo físico, maior espectacularidade ou calquera combinación das tres; ese lugar é o de un deporte secundario. O esforzo e a superación son os dous principais valores do deporte, e o ‘espíritu olímpico’ parece predispoñer ós medios a darlle a estes valores súa importancia xusta. Nese contexto, e sin querer con isto restarlle mérito ás personas que practican o fútbol, débese buscar o éxito que este ten, nalgunhas sociedades, entre cuestións económicas ou de cultura popular, xa que no aspecto estrictamente deportivo hai unha infinidade de disciplinas que o superan. Disciplinas relegadas, polo xeral, e fora da cita olímpica, a planos inxustamente inferiores.”

“Sen necesidade de o comparar con outras figuras do baloncesto, debemos recoñencer en Pau Gasol a un fenómeno neste deporte. Dito isto, algúns medios de comunicación e xornalistas particulares deberían adquirir a suficiente cultura deportiva como para saber que o baloncesto é un deporte en equipo. Se Gasol fose un monstro e os demáis uns patáns, ou incluso se todos fosen uns monstros pero non fosen capaces de coordinar o seu traballo como equipo, a selección española de baloncesto non sería a mellor do mundo (lembren que a final do mundial foi gañada con Gasol lesionado). Tal vez para a publicidade resulte máis útil que se destaquen uns nomes e uns apelidos, ou tal vez para algún profesional da comunicación sexa máis fácil falar de individuos illados que de equipos completos, pero as sociedades nas que se inculca a cultura do traballo en equipo están mellor situadas de cara ó futuro que aquelas onde se valoran máis os mértios individuais.”