A través do pouco que vexo a tele, estou a seguir con certo interese a crise desatada no Partido Popular a raíz das eleccións xerais de marzo. Confeso que non podo evitar o anhelo de que esa situación dea en romper co PP en dous partidos, e verán por qué.

Non, non se trata de desexarlle mal a ninguén, senon de algo que seguramente nos beneficiaría a todos, calquera que sea a nosa inclinación política. Si o Partido Popular se escindise en dúas partes, todo apunta a que unha sería un partido de “centro liberal” e, a outra, sería unha organización máis conservadora e próxima á Conferencia Episcopal. Agora empeza a verdadeira especulación: independientemente do que fixera a segunda opción, o grupo centrista arrastraría consigo á parte máis moderada do electorado Popular, pero tamén unha boa parte dos indecisos, descontentos co PSOE pero temerosos da dereita, e incluso a algún votante socialista dos menos convencidos.
Hasta ahí a noticia xa sería boa; no canto de ter dous grandes partidos, teríamos tres un pouco máis pequenos (alomenos en votos), pero aínda pode ser mellor. Ese solapamento dos respectivos mercados electorais entre “Socialistas” e “Centristas” podería provocar unha reacción das faccións máis á esquerda do partido da rosa, que traten de afastarse de ese centro, sexa dende o propio partido ou en outras alternativas.
Si extrapolamos, podemos facer incluso unha conxetura improbable pero didáctica. Nunhas eleccións xerais de 2012 nas que concurrise un eventual partido de centro liberal, este podería convertirse en chave para a formación do governo. Si, nun alarde de talante, o PSOE formase unha coalición de “centro-esquerdas”, xa teríamos unha boa nova: a posibilidade de entendemento entre os representantes moderados das “dúas españas”. Coa dereita xa escindida, tocaríalle entón ás personas de esquerda incómodas con esa entente “progre-liberal” desplazar o seu voto ou a súa militancia cara Izquierda Unida, Os Verdes, ou calquera nova formación que puidera (e debería) xurdír nese escenario, xa con vistas ós seguintes procesos electorais.
Os partidos nacionalistas seguirían a ser, na política estatal, o comodín para cerrar as coalicións de governo, e para evitar a dependencia exclusiva de un único socio, que sempre puidera pedir máis do que lle toca. E ó final teríamos un parlamento como o da maioría dos estados da Europa Continental; plural e cambiante, non en mans de uns partidos monolíticos e hexemónicos incluso fora do entorno que lles corresponde. Porque esa é a base da expectación que me está a producir a tensión interna do Partido Popular: canto máis dividido esté un partido político, sexa cal sexa, máis gañará a democracia de todos.
Por si son vostedes novos neste blogue lean o que teño apuntado sobre o bipartidismo.