“Estivo de moda, estes días, falar de accidentes e sinistralidade laboral. A semana que ven, seguramente, os medios xa non se escandalizarán de que, cada día, tres persoas perdan a vida no seu traballo. Cousas máis graves, como o problema vasco (o político, non o do terrorismo) ou a selección española de fútbol ocuparán o espacio, pero eu aproveito para facer unha análise estrutural da problemática (ós que siguen o blogue sonaranlle os meus argumentos), para rematar con unhas observacións xerais, que non por lóxicas van sobrar.”
Un dos pilares fundamentais da economía española é a construción. Gravísimo erro, por que é un sector que consume un recurso non renovable, como é o territorio, pero sobre todo porque é un sector no que é imposible manter unha actividade constante ó longo do tempo (e menos cando esa actividade pensa só en maximizar beneficios a corto plazo). Tanto é así, que en España, e en Galicia, constrúense vivendas e obra pública, non para satisfacer as necesidades da sociedade, senón para soster ó sector da construcción (neste vídeo, o mesmísimo presidente Touriño axudaralles a entendelo). Ocorre que o traballo na construcción é prácticamente todo temporal e subcontratado, dous dos factores que máis inciden na sinistralidade laboral. Outros son o traballo en alturas, as grúas, e a cantidade de oportunidades para mancarse que un traballador ten nunha obra, sumando entre todo a razón pola cal, a construcción, concentra a maior parte dos accidentes laborais. Reorientar a economía española cara outros sectores, aínda que difícil, é un touro que algún día, inevitablemente, haberá que coller polos cornos; poden apostar que ese día se reducirán os mortos en accidente laboral.
Non se suele falar moito do tema, pero outra grande fonte de accidentes laborais (coido lembrar que particularmente en Galicia), son os accidentes in itinere. Básicamente, o/a currante, que estivo vendo o seu reality show ou serie televisiva favorita hasta a unha da mañán, érguese ás sete, toma unha cunca de café e métese no seu coche cara o seu polígono industrial, obra ou área comercial; o recorrido é sempre o mesmo, igual que a bronca por fichar tarde, así que o currante baixa a garda… E, no canto de ir traballar, pasa a formar parte de dúas estadísticas: as de accidentes tráfico e as de accidentes laborais. A principal razón pola que isto acontece é que unha grande maioría dos traballadores galegos vai ó traballo e volve no seu propio coche, porque non lle da a gana de recurrir ó transporte público, entre outras cousas, porque o servicio é miserento. En España en xeral, e en particular en Galicia, as administracións solo están a invertir nunha modalidade de transporte público: o tren de alta velocidade. ¿Usará o currante o AVE para ir a diario ó choio? Pensen vostedes o resto.
Vai desaparecendo, con razón, a idea de que os accidentes laborais son culpa exclusiva de empresarios tacaños cos medios de prevención (ollo, que si falásemos de enfermidades laborais habería que replantexar a frase), e exténdese a apreciación, máis certeira, de que todos temos algo que aportar; aínda son moitos os traballadores que toman coma unha nova modalidade de puteo laboral as obrigas relacionadas coa seguridade, e esa batalla vai ser máis dura que a relacionada co empresariado. No que se refire ó papel da administración, a “policía de seguridade laboral” citada estes días ten todas as de ser unha parida que algún político inventou para saír do paso, e non pasará de ahí, nin debería. Existen xa mecanismos administrativos suficientes para a loita contra a sinistralidade laboral, como todo en este país, só falta que funcionen. Propóñolles como xogo que averigüen cantos inspectores de traballo hai asignados para a súa zona; se teñen en conta que teñen que acudir imperativamente alí onde aconteza un accidente grave, e que non só vixían a seguridade no traballo, senón tamén o resto da lexislación laboral, poderán estimar a probabilidade de que un inspector descubra unha irregularidade nun posto de traballo. Ou o que é o mesmo, o cumplimento da normativa queda encomendado ó “puro” que lle pode caír ó responsable si pasa algo, como moitas cousas en España. O problema é que, tres veces ó día, pasa algo que xa non ten posibilidade de arreglarse.
Por certo, segundo a lei, un accidente laboral é isto: “Se entiende por accidente laboral o de trabajo, toda lesión corporal que el trabajador sufra con ocasión o por consecuencia del trabajo que ejecute por cuenta ajena” (extraído da Wikipedia). Os autónomos non teñen accidentes laborais. Sen comentarios.
Neste artigo de Cinco Días atoparán algún dos datos estadísticos referidos.
Se teñen ganas, lean o post que escribín o terceiro día de blogue (é cortiño). Aquilo, apunteino para non o esquecer.

“Eu non sei para que fan as autovías esas, que te metes nelas e, si te enghañas nunha salida, tes que ir dar volta hasta Potughal, si fai falta.”

Mucha A Perraghorda, veciña.

Pagareilles o que beban a aqueles que sexan capaces rebatir esta afirmación.

A través do pouco que vexo a tele, estou a seguir con certo interese a crise desatada no Partido Popular a raíz das eleccións xerais de marzo. Confeso que non podo evitar o anhelo de que esa situación dea en romper co PP en dous partidos, e verán por qué.

Non, non se trata de desexarlle mal a ninguén, senon de algo que seguramente nos beneficiaría a todos, calquera que sea a nosa inclinación política. Si o Partido Popular se escindise en dúas partes, todo apunta a que unha sería un partido de “centro liberal” e, a outra, sería unha organización máis conservadora e próxima á Conferencia Episcopal. Agora empeza a verdadeira especulación: independientemente do que fixera a segunda opción, o grupo centrista arrastraría consigo á parte máis moderada do electorado Popular, pero tamén unha boa parte dos indecisos, descontentos co PSOE pero temerosos da dereita, e incluso a algún votante socialista dos menos convencidos.
Hasta ahí a noticia xa sería boa; no canto de ter dous grandes partidos, teríamos tres un pouco máis pequenos (alomenos en votos), pero aínda pode ser mellor. Ese solapamento dos respectivos mercados electorais entre “Socialistas” e “Centristas” podería provocar unha reacción das faccións máis á esquerda do partido da rosa, que traten de afastarse de ese centro, sexa dende o propio partido ou en outras alternativas.
Si extrapolamos, podemos facer incluso unha conxetura improbable pero didáctica. Nunhas eleccións xerais de 2012 nas que concurrise un eventual partido de centro liberal, este podería convertirse en chave para a formación do governo. Si, nun alarde de talante, o PSOE formase unha coalición de “centro-esquerdas”, xa teríamos unha boa nova: a posibilidade de entendemento entre os representantes moderados das “dúas españas”. Coa dereita xa escindida, tocaríalle entón ás personas de esquerda incómodas con esa entente “progre-liberal” desplazar o seu voto ou a súa militancia cara Izquierda Unida, Os Verdes, ou calquera nova formación que puidera (e debería) xurdír nese escenario, xa con vistas ós seguintes procesos electorais.
Os partidos nacionalistas seguirían a ser, na política estatal, o comodín para cerrar as coalicións de governo, e para evitar a dependencia exclusiva de un único socio, que sempre puidera pedir máis do que lle toca. E ó final teríamos un parlamento como o da maioría dos estados da Europa Continental; plural e cambiante, non en mans de uns partidos monolíticos e hexemónicos incluso fora do entorno que lles corresponde. Porque esa é a base da expectación que me está a producir a tensión interna do Partido Popular: canto máis dividido esté un partido político, sexa cal sexa, máis gañará a democracia de todos.
Por si son vostedes novos neste blogue lean o que teño apuntado sobre o bipartidismo.

1° “Non estou totalmente seguro de que o seguimento que Televisión Española está a facer da campaña de recollida de sinaturas pola implantación da cadea perpetua para certos delitos, en particular no programa “España Directo”, sexa totalmente neutral. Dende un aparente “buenrollismo”, estase a facer promoción de unha iniciativa lexislativa particular sen contrastala nin opoñela con ningunha postura alternativa, dando un sesgo que, sexa por neglixencia ou deliberadamente, non debería producirse nunha canle pública.”

2° “A cadea perpetua é unha medida que pode ir en contra incluso da Constitución Española (tomen isto con reservas, que eu non son xurista), e non deixa de estar inspirada nunha concepción da xusticia como ente revanchista e castigador. Para previr determinadas circunstancias, como a reincidencia en crimes relacionados coa liberdade sexual dos menores, sería máis axeitado falar de “internamentos preventivos”. A diferencia non é trivial.”

3° “Posto a falar de “internamentos preventivos” véñenme á cabeza uns cantos casos de persoas con enfermidades mentais perigosas, que non so dependen do sacrificio feito polas súas familias, de coidar a unha persoa que en calquera momento podería cometer unha atrocidade, senón que demostran unha das maiores carencias de este estado, que pretende aparentar avanzado e do benestar, e non pasa de mediocre e “buenrollista”.”

P.D.: A miña conciencia dime que debería completar o primeiro aforismo con un enlace que demostre a miña afirmación, pero temo que me terei que conformar con convidalos a que o comproben vostedes mesmos.

“Os lugares máis galegos do mundo” debería ser un título suficientemente descriptivo do que esta categoría pretende ser, e o exemplo co que hoxe a inauguro vai ser abondo para entender por onde irán os tiros.
O monte da Peneda, ademáis de ser popularmente coñecido polos versos de Rosalía de Castro, entre outras referencias literarias, ben podería ser un botón de mostra para entender esta esquina do mapa chamada Galicia, por tres razóns.
O que podería ser. A paisaxe, o patrimonio e a historia fan da Peneda un lugar ben singular. O Atlántico, as Illas Cies, montes que xa pertencen a terras ourensás e quizás incluso portuguesas… é o grande espectáculo que nos abruma cando chegamos ó alto. (A eterna bruma que cubre esta ría é un obstáculo insalvable para a miña cámar de xoguete.) Hai que agardar un pouco e repoñerse, para acordar e mirar para abaixo, onde a desembocadura do rio Verdugo, a parte máis interior da Ría de Vigo, e a ensenada de San Simón se contemplan íntegramente como dende ningún outro lugar. Cara o leste o castelo de Soutomaior parece trobar baixo o balcón á capela, bonita e acompañada do cruceiro, rodeada de árbores e muros, escaleiras e outras canterías tradicionais nas que o gris combina co verde como si fose así concebido pola natureza. Ademáis, as capelas illadas teñen un encanto que lles está negado a outros edificios relixiosos ubicados en lugares máis habitados; a soidade dalles un aire misterioso, como si…
O que é. O monte da Peneda ardeu dúas veces nos últimos cinco anos. Así, mentres non chegamos ó alto, temos a sensación de viaxar por outro de tantos montes desertizados polo lume, como todos os de arredor, onde o mato trata de recuperar a cor natural da paraxe.
O anarquismo urbanístico que nos fai célebres polo mundo adiante tamén castiga a paisaxe, tanto de preto como ó lonxe, e o mamotreto de formigón que baliza a entrada de Peinador no cumio veciño tampouco resulta unha presencia agradable.
A conservación da capela e o muro que cerra o recinto tamén son mellorables.
O que vai ser. Se queren disfrutar deste lugar tal e como é, apúrense. Parece ser que existe unha reivindicación histórica da cidade de Pontevedra (¿falaría alguén con ela?) para ter unha autovía directa coa meseta, sen pasar por Vigo, e vai ser satisfeita pola que se chamará “Autovía A-57″, unha obra colosal que atravesará os montes que dan cara a Peneda polo norte e leste, así como o val que forman Oitavén e Verdugo na súa confluencia no concello de Soutomaior.
Por si tiñan pensado dicir “que pena”, non o fagan aínda. A contestada “Autovía Pontevedra-Vigo”, en realidade un ramal occidental de esa A-57, vai pasar pola parte baixa da Peneda, e está previsto usar a ladeira de este monte como vertedeiro de terras sobrantes durante a obra.
Así é a Peneda, e así e Galicia. Un lugar ben fermoso, que acarrexa dende o pasado uns valores intemporais, cotizados á baixa no presente, pero que nos poden fascinar nunha viaxe cara nos mesmos o día que nos decidamos a facela. Antes de que sexa demasiado tarde.

Nota: Os problemas técnicos anteriormente referidos están resoltos de xeito provisional. O mes que ven volveremos á normalidade do segundo sábado, se todo vai ben. Que teñan un bo día das letras galegas.

Este sábado tocaba facer unha nova entrada no fotoblog. Estou a ter algún problema técnico, así que esa entrada queda postposta, si todo vai ben para o próximo sábado, así como o resto da actividade de este blog.

Estivo na casa a enfermeira que se encarga de facerlle as curas a meu avó e, unha vez reamatado o traballo, estivemos a falar da situación da sanidade pública galega. Alén do evidente, a saturación e a nefasta xestión crónicas, plantexou dúas realidades sobre as que quixera apuntar algo.
“O luns, veñen a tomar a tensión, o mércores veñen por recetas, o xoves porque teñen un dolor nun costado…”
Foi o xeito de introducir o pan de cada día na atención primaria. Segundo ela, son moitísimas as personas que acuden ós centros de saúde como excusa para saír da casa, ou como outro xeito máis de relación social. O problema sabemos todos cal é, os pensionistas do rural, si queren, teñen sempre unha horta, unhas ghaliñas ou unha cana de pescar coa que entreterse, pero isto non sucede sempre. Non sei si lles acontece a vostedes, pero a min chamoume a atención o fácil que me resultaba erguerme polas mañáns para ir embalar muebles na miña época de mozo de almacén, e cómo aguantaba alí oito horas, comparado co esforzo que me supuxo adquirir a mesma dinámica cando volvín á vida académica (de feito, xamáis fun capaz de estudiar máis de cinco horas). A veces, ter unha obriga ou un compromiso motívanos moito máis que o libre albedrío, e ofrecerlle algunha oportunidade de compromiso, máis alá de unha baralla española e “O Diario de Patricia”, á terceira idade, é unha grande asignatura pendiente da sociedade do benestar envellecida. Tamén é asignatura pendiente unha xestión eficaz das citas médicas, ou a creación de servicios médicos “lixeiros” que atendan as necesidades de estas personas sin repercutir, como fan, no gasto e a eficiencia da atención primaria.
“Con unha señora, levábamos varias semanas intentando pautarlle a insulina. Decía que xa non podía facer máis exercicio, pero non conseguíamos que a glucosa baixase de 200. Iba a ter que pasar a pincharse pola mañán e máis pola noite, pero un dia, sin cambiarlle nada, apareceu con 70. Era imposible. Empezamos a sonsacala, e resultou que o día anterior fora a unha procesión. ¡O día que de verdade andivo algo, baixáralle a glucosa! Non hai maneira de que a xente entenda o importante que é facer exercicio.”
A historia coméntase por si soa, pero nestes días que algún zoquete da Consellería pertinente alumbrou a idea de sacar unha hora semanal de educación física, alguén debe protestar contra semellante estupidez. Todos sabemos que o exercicio diario é unha das mellores medicinas preventivas e, con esa perspectiva, unha hora diaria de educación física nos institutos sería máis útil que a maioría das cousas que se estudian. Aínda engado máis: subsanando a perfecta ignorancia que a maioría da xente ten sobre cousas como o quencemento, os estiramentos, as porturas correctas, a manipulación de cargas e a prevención de lesións, as baixas laborais reduciríanse drásticamente; estes coñecementos, así como os primeiros auxilios, o correcto emprego dos medicamentos, e outras cuestións relacionadas coa saúde, terían perfecta cabida nunha asignatura chamada “Educación Física”.

“Oxalá a tal crisis chegara e servira para reventar a falacia do benestar e o pleno emprego (V. Nota 1). Teclea no buscador de youtube “home made” ou “diy” (do it yourself) e faraste unha idea de hasta onde chegarían a ciencia, a tecnoloxía, a cultura e as relacións humanas si o consumo non fose o motor da civilización actual.”

Nota 1. Para evitar polémica, ou fomentala, non sei. Cando digo “falacia” refírome a que algo está mal pensado no sistema actual, este no que é necesario o consumo para crear emprego, cuio salario se destina ó consumo, necesario para crear emprego, necesario para que haxa consumo, necesario para que haxa emprego, necesario para que haxa consumo… Igual o Ministro de Economía debería explicar isto mellor na tele, porque creo que eu non o entendín.

Nota 2. Desta volta, chegoume unha hora de viciar no youtube, vendo enxendros caseiros do máis sorprendente, para chegar a decidir que non sei cal poñerlles. A mín flípanme os da xente que constrúe reactores con turbos vellos, pero este ten a súa gracia:

Sírvanse vostedes mesmos.

“Ver que nunha grande superficie se venden mimosas, xestas e silvas, para que a xente as poña no xardín, fan que asome con forza a retranca que herdei do meu avó e me sinta moi superior ó urbanita que vai pagar por elas.”