“En Galicia apenas se fan excavacións (arqueolóxicas) cinetíficas. Todas son excavacións de urxencia polo AVE, autovías, e edificación.”
“Como había moita presión do constructor, acabaron por meter unha excavadora no xacemento e levantalo por partes a toda presa, mentres outras quedaron sin excavar.”

Carlos Graña, e un amigo meu, artista e grande coñecedor dos celtas e as culturas prerrománicas europeas. Este verán estaba ilusionado con traballar nunha excavación arqueolóxica, pero a experiencia resultoulle frustrante. Tal e como o pinta, faime pensar outra vez na incoherencia da nosa sociedade, e plantéxome a seguinte dúbida: Si eu atopase un torques de ouro, por exemplo, a lei oblígame a entregarllo ó estado. Hasta ahí, todo ben pero…
¿Qué dereito ten a sociedade sobre un patrimonio que non respeta? Ou, dito de outra maneira ¿por qué hai normas relacionadas co patrimonio, e sa fan campañas de sensibilización hacia él, cando é a actividade colectiva a máis destructiva para ese patrimonio?

Os máis achegados nesta parroquia blogueira, terán observado que dunhas semanas para aquí a miña actividade neste eido non é a habitual, nin no tocante a este meu blog, nin nas miñas visitas a poleiros alleos. Existen tres razóns para iso: unha recente viaxe a Londres (da que desexaría apuntar algunhas cousas), os exames de decembro, e o proceso de alegacións ó estudio informativo para a jodida dichosa autovía por Redondela (e Vilaboa, e Soutomaior…). Están ordenados de maior a menor placer personal, ou en orde crecente de desagrado e nerviosismo.

Quero apuntar hoxe, para non o esquecer, que veño de rillar catrocentas páxinas do estudio informativo e outras documentacións en menos de catro horas (discontínuas) e, deixando á marxe a tensión que me produce estar a traballar con un documento que plantexa destruir para sempre o entorno do lugar no que vivo (a zona vermella é unha trincheira de 25m na parte máis fonda, e a zona verde un aterrado da mesma altura), a empresa estame producindo un certo grado de orgullo polo mero feito de que entendo o que se dice no estudio, e incluso sinto que teño a capacidade de rebatir certos argumentos e conclusións expostos.
Non se enganen, o título que eu espero obter ó longo de este 2008 que empeza é o de “Enxeñeiro Industrial, Especialidade Mecánica, Intensificación Máquinas” (as estructuras tamén son mecánica, pero teñen outra “intesificación”, aínda que nos tamén as tocamos). É dicir, que vou sabendo algo de cómo funcionan as máquinas, cómo se fabrican, e como se usan… pero de estradas, nada de nada, oiga.
Ou sí. Resulta que os procesos de decisións (chámanlle “análisis multicriterio”) son moi parecidos a ferramentas que eu estudiei. Que o VAN e o TIR, e outras, son magnitudes económicas que están dentro do meu programa de estudios. Que a construcción de hipótesis de cálculo, ou a definición das condicións de contorno dun problema… digamos que non son iguais, pero son as mesmas. En resumen, que neste fregado no que se me mezclan sentimentos e intelixencia, confírmaseme que mereceu a pena ter escollido a que probablemente era a carreira máis enciclopédica que se ofertaba naquel momento porque, agora, sei algo.
E dende este intre de gloria personal, penso con certa condescendencia nos rapaces e rapazas que estudan polo plano que sustituiu ó meu, e máis aínda a aqueles que estudiarán polo Tratado de Bolonia, víctimas de un sistema que apunta a unha Universidade que xa non dote ás personas de coñecemento, sinón das habilidades necesarias para ocupar un posto de traballo, que non é o mesmo.
Hoxe, coa vista achicharrada, nervioso, e temeroso de que o traballo que estamos a levar outras moitas personas e mais eu poida non servir para nada, atópome súbitamente contento de sentir que todo o que estudiei me sirve, polo menos, para tratar de impedir que outros nos metan os dedos nos ollos e pasen por enriba de nos.
Teñan todos un Bo Nadal .

“Si fora por xente coma ti, seguríamos vivindo nas cavernas.”

É unha frase moi clásica. A min dixéronma algunha vez, pero tamén a teño oído ou lido en debates nos que eu non participaba. Estou farto de ela, e vouna contestar de unha vez:

“Seguríamos vivindo nas cavernas si fose por xente coma vos, que non aceptades que se cuestione o que se está a facer. Agora, o dogma pasa pola tecnoloxía, pola alteración do entorno, por crer que coa ciencia na man podemos virarlle as costas a unha natureza da que vimos. Adiante, pensade que o retrógrado son eu, e seguide sin darvos conta de que outros tentamos pensar máis adiante do mundo que temos agora, no canto de aferrarnos á ilusión de que somos o máis listos que podemos ser e que todo o que fagamos hoxe, si leva as palabras tecnoloxía ou ciencia escrito nalgún lado vai ser perfecto. Iso é o que vos convirte en iguais ó que afirmades repudiar, que non admitides que o pensamento crítico e a busca de alternativas foron a orixe da evolución.
O progreso non é unha forma de pensamento en sí mesmo, sinon o resultado de aquelas formas de pensmento que marcaron unha diferencia coas que estaban establecidas no seu momento.”

Incorporo na dereita un vínculo ó blog da Plataforma Cidadá Contra a Autovía de Redondela,

plataformaredondela.blogsome.com.

Non son eu o seu responsable, aínda que axudei a crealo. Agardamos que sirva de cauce para que, a xente procupada por ese proxecto do Ministerio de Fomento de chantar unha autovía paralela á AP-9, no canto de liberar as peaxes de esta, poida recibir canta información estea nas mans da Plataforma.
Está moi moi verde (dícese “beta” ¿non sí?), e aínda falta coller ritmo de posteo, ademáis de atopar un hosting mellor que o actual para os arquivos que colguemos, pero convídovos a todos a que lle botedes unha ollada de vez en cando.

“Cuando volví de Holanda, de la Erasmus, seguí con el hábito de leer libros y estudiar en ellos la teoría. “Mira que interesante es esto”, decía yo. Claro, al llegar a los exámenes resulta que no te enteras de nada y ves lo lejos que está lo que tu estudiaste en los libros de lo que te piden los profesores.”

María, compañeira de clase. Referente ó feito exclusivamente local de que os profesores universitarios montan as súas asignaturas co seu único criterio.