Nesta, xa miña “madurez” blogueira, teño tendencia a non tratar asuntos ou novas que traten profusamente outros medios. Non porque me sinta máis listo que os demais, sinon por todo o contrario: en moitos casos, non me creo quen de ofrecer máis que os outros. Pero levamos uns cantos dias de novas das que dan moito que falar, ou cando menos que pensar, e ó final non evito apuntar aquí os resultados obtidos pola miña cabeza, antes de me saturar.
Por exemplo, pasaron xa tres dias desde que rematou o mundial de Fórmula 1, e a inesperada victoria de Kimi Raikonnen acaba por atenuar leve e pasaxeiramente o noxo que sinto polas competicións deportivas, noxo fomentado por xente como Ron Dennis e a súa forma de guiar a escudería McLaren, moi semellante á que teñen moitos empresarios, xerentes e encargados mediocres por estas terras. Chanchullos, avaricia e falta de respeto polos profesionais fixeron, hai xa tempo, que deixase de crer no “deporte” (ainda que eu me considero deportista), do mesmo feito que ver xa o alumbrado colocado (aínda que non aceso) me lembra por qué fun crendo cada vez menos no Nadal.
Tamen vou crendo cada vez menos no ser humano, sobre todo cando vexo cousas como as imaxes do atrofiado mental que lle bateu á mociña ecuatoriana no metro de Barcelona. A actitude do suxeito non da lugar a opinar, pero sí me da qué pensar a miña posible actitude si estivera alí presente. Por un lado, penso que a miña ética personal me levaría a intervir na agresión (a favor da moza, naturalmente). Por outro, está o feito de que como son un tipo pacífico, nunca me metín nunha liorta e non teño nin idea de pelexar. Ademáis, os energúmenos teñen amigos, normalmente tamén energúmenos, e si eu saise nese video baténdolle ó agresor, viviría largo tempo temendo unha vinganza, xa que de delatarme seguramente se encargaría a lexión de reporteiros “al pie del cañón” que plagan hoxe os medios. Ademais, aínda non teño a certeza de que non tivese que responder eu ante a xusticia, así que gaña a opción “non intervir” por tres a un. Oxalá nunca estea presente nunha situación de esas, e si o estou, oxalá teña o valor de seguir o dictado da miña conciencia, aínda que leve as de perder.
Mentres tanto, pensen que ese ghicho pasará un par de anos no cárcere e, si lles parece, podemos abrir unha ronda de apostas sobre a clase de persona que será cando saia. Si aínda lles sobra tempo, pensen tamén que, a pesar de todo, un suxeito así tamén ten dereito a votar (e a sacar o carné de conducir, glups); non estou en contra do sufraxio universal, pero preocúpame a clase de partido que podería obter o boto de esta calaña.
Tamén me emocionou bastante enterarme de que Pacual Maragall ten Alzheimer. As súas declaracións sonan optimistas, e confío que él nunca lea que hay xa cinco ou seis anos, os médicos dixéranos, á miña familia e a min, que se estaba probando un tratamento que parecía estar dando bo resultado. Só a primeira parte da información resultou demostrable (a de que se estaba probando un tratamento). O resto: cariño e paciencia. Non o coñezo personalmente, pero deséxolle o mellor a Maragall, e á súa familia.
Con cousas así, o blogotema estrela da semana pasada nestes lares, o peche de Aduaneiros Sem Fronteiras, parece unha cuestión moi secundaria. Eu teño por costumbre non me posicionar en confrontamentos alleos, sobre todo cando non coñezo o 100% das circunstancia, e cando as dúas partes parecen ter algo de razón. Sí direi que os deseños dos Aduaneiros me pareceron fabulosos, e algún incluso me sobrecolleu, pero sobre todo iso, teño que recoñecerlles e agradecerlles que foran a porta pola que descubrin que existía un mundo de cultura, pensamente e crítica feito para/por galegos e en galego neste curruncho da blogosfera. Reabran o gharito ou non, espero que continúen con esa tarefa durante moitos anos.