Lección 1ª. No país paradigma da eficiencia e a capacidade tecnolóxica, o Xapón, ven de producirse un escape por mor dos terremotos de estes días. Xa teño falado moitas veces de cómo o sentido común desaconsella a profileración da enerxía nuclear, na medida en que, de cantas fontes de enerxía dispoñemos hoxe en día, esta é a que pode ter unhas consecuencias máis nefastas en caso de accidente. O do Xapón, afortunadamente, non é exemplo de traxedia, mais sí de cómo é imposible reducir a cero o risco de esta se produza:
“El terremoto … superó la intensidad máxima para la que estaba calculado este complejo nuclear“. (El Mundo)
Si están moi aburridos, neste seu período vacacional, deixenme invitalos a reflexionar sobre si o risco merece a pena, e, si teñen ganas de desmoralizarse un pouco, a pensar canto importa a súa opinión no resultado da decisión política.

Lección 2ª. Agora, todo o mundo dice aquilo de “eu xa o sabía”, a propósito do accidente aéreo do Brasil. Si e que se vía vir, un aeroporto tan transitado, no medio de unha zona residencial… Verán, pódese dicir que eu me criei nun piso no Burgo (Culleredo), que está uns douscentos metros por debaixo da traxectoria de aterraxe dos avións que chegan a Alvedro; vamos, que parece que a barriga dos aparellos nos fora a levar a antena algún dia (dense por convidados a tal espectáculo cando o desexen, porque certamente acojona impresiona). O edificio no que eu vivía (e aínda recalo de vez en cando) foi construido na década dos setenta, igual que os catro ou cinco que o rodeaban, nun tempo en que un triste Fokker (?) de hélice pasaba cada día por alí. Agora os tempos cambiaron, e Alvedro ten un tráfico bastante máis intenso que daquela… e no Burgo hai bastantes máis edificios que recoller a caída de unha aeronave.
Así de listos somos. No afán de aproveitar a presión inmobiliaria do extrarradio coruñés, a poboación que vive debaixo da traxectoria dos avións multiplicouse considerablemente dende a miña infancia. Así, si algún dia se produce unha catástrofe como a do Brasil, os supervivintes poderán dicir aquilo de “xa se vía vir dende hai tempo”.
Si remataron o exercicio proposto na 1ª lección, fagan agora examen de conciencia, e pregúntense si son vostedes dos que asinten cando os panfletos a prensa local de Vigo ou A Coruña se queixan de agravios comparativos mutuos (ou con Lavacolla), si valora vostede positivamente a posibilidade de ter un aeroporto que non usa máis que un par de veces ó ano (con sorte) a cinco minutos da casa, ou si é vostede dos que pensa que Galicia, dadas a comunicacións actuais, case tiña abondo con un só aeroporto, céntrico e situado a varios kilómetros do núcleo de poboación máis próximo… como se fai polo mundo adiante.