Nestes días ando coa festa dos exames, así que non teño moito tempo para blogs (nin o meu propio, nin os dos demáis). En vez de ir estudiando por adiantado, e non chegar axfisiado a estas datas tan sinaladas, seguín a absurda estratexia de ir facendo posts para publicar agora, mentres me tiro dos pelos e todas esas cousas que facemos en tempo de exames.
Aproveitando estas circunstancias, comenzarei hoxe con un artigo titulado elocuentemente como “Crítica xeral á docencia universitaria.”, no que ilustro, con exemplos reais da miña (demasiado dilatada) experiencia académica, varios puntos que deberían ser vixiados dende as institucións universitarias para mellorar a utilidade do seu personal docente na formación do alumnado. Fragmentareino en varias entregas para evitar a saturación dos meus queridos, e xa de por si sufridos, lectores.

Crítica xeral á docencia universitaria.

Nos tempos en que vivimos, xa casi nunca media un plano de papel entre a concepción que o técnico fai de unha máquina ou elemento, e a súa execución práctica. Ainda así, eu suelo presumir de que se me da ben facer planos, e sobre todo acotalos (indicar de xeito convencional as medidas reais dos elementos debuxados) correctamente. Iso débese a que, para nos ensinar a facer planos de pezas ou conxuntos, e acotalos correctamente, os respectivos mestres (da universidade) tivéronos máis de tres meses facéndolle exercicios e correxíndonolos para que vísemos os nosos erros e non os repetíramos. Aínda agora, nove anos despois, creo que seguría sendo capaz de debuxar ou interpretar un plano calquera sin necesidade de refrescar moitos coñecementos. Pola contra, no cuarto curso do meu programa de estudios, agora case extinto, había unha asignatura cuatrimestral chamada “Soldadura”; para aprobala tiven que aprender un lote de códigos e valores numéricos, que esquecín inmediatamente (de xeito deliberado) porque están en tódolos manuais. Por desgracia, foron moitas as asignaturas que seguiron ese esquema de ladrillo que te tragas durante unhas semanas, para despois “expulsalo” no exame por sempre xamáis. Resulta particularmente frustrante, para o estudiante, a sensación de estar a perder o tempo adquirindo uns coñecementos ou habilidades que desaparecerán case por completo nun plazo de dias. Por iso, a miña primeira crítica é que docencia e avaliación deben estar concebidas para dotar ó alumno das facultades que se agardan de él, non como un exercicio de dixestión de conceptos, datos, etcétera, que se repite sistemáticamente asigantura tras asignatura.
Aínda así, lembro con agrado aquela asignatura de Soldadura porque o profesor, experimentado ademáis da soldadura, na selección e tratamento da materiais, púñanos a razón de dous ou tres exemplos prácticos reais (contábanos batalliñas) diarios, dos que aprendín máis sobre ciencia dos materiais e metalurxia que na asignatura correspondente: “Metalotecnia”, un mazo de un ano enteiro que se estudiaba en terceiro. A razón foi que a profesora de “Metalo” era unha persona moi cualificada no seu eido, a química, e pasou o ano enteiro a explicarnos teorías sobre o aceiro e as aleacións que non entendín hasta que, en cuestión de semanas o de Soldadura nolas despachou no noso propio idioma de enxeñeiros. Segunda crítica: Os profesores universitarios deben estar familiarizados co exercicio da disciplina que imparten, e na titulación que a imparten, do contrario, a súa asignatura está condenada á inutilidade e o desprecio por parte dos alumnos.
(sigue)