“Coas asociacións de veciños conseguín facer máis cousas de traídas de auga, arreglar camiños e demáis, que nos catro anos que estuven metido no Concello (enténdese que con un cargo electo). Todo é Partido, Partido, Partido, e non che deixan facer nada.”
Veciño de nome descoñecido.

Entérome pola Euro News, a primeira hora da mañán, que hoxe é o Día Europeo da Seguridade Vial. Cada vez parécenme máis absurdos tantos “dias de nonseiqué”, pero confiemos en que polo menos sirvan para que se fale na tele do asunto, para que nos colexios os profesores lle obliguen ós nenos a traballar sobre isto e, no fondo, para que se vaia quedando algún pouso de conciencia na sociedade.
Eu non sería tan ambicioso, ou tan ambiguo. Penso que é mellor intentar dar pequenos pasiños e concentrarse en aspectos fraccionais do problema para ilos resolvendo un a un. Empecemos polo Dia Europeo do Cinturón de Seguridade, ou pola semana, o mes, ou o ano do cinturón de seguridade; hasta que todo o mundo o use sempre. Só acadando ese obxetivo, reduciríanse as mortes en accidente de tráfico entre un 25% e 50% (ollo son cifras estimativas).
Non me enrollo máis. Si teñen vostedes algún parente, amigo, ou coñecido que non empregue sempre o cinturón de seguridade, rómpalle a cabeza (en sentido figurado) hasta que colla o costumbre. Pode que o chamen pesado, pero tamén pode que lle salve a vida; vostede elixe. Naturalmente, o autor de este blog considera que tódolos seus lectores son cidadáns exemplares, responsables e coidadosos cos seus actos, que poñen sempre o cinturón de seguridade, polo que obviarei facerlles a vostedes campaña ningunha. Teñan unha boa fin de semana, e conduzan con precaución.

E agora…

¡Un forte aplauso para Xosé Luis Rodriguez Zapatero e Emilio Perez Touriño!

¡Un forte aplauso para Magdalena Álvarez, ministra de Fomento!

¡Un forte aplauso para María Xosé Caride, conselleira de Obras Públicas e Política Territorial!

¡Outro para ADIF, RENFE e demáis empresas públicas e privadas con negocio nas infraestructuras de transporte!

¡Que non nos esquezan as cámaras de comercio e asociacións de empresarios e partidos políticos!

¡Un aplauso tamén para o Faro de Vigo, La Voz de Galicia e tódolos que levan anos falando do AVE e da necesidade imperiosa de construir novas grandes infraestructuras en Galicia!

Para rematar, e por petición do público (véxanse os comentarios) ¡Un aplauso tamén para todos os presidentes, ministros, directores xerales, secretarios de estado, delegados provinciales, e toda a calaña que tivo algunha vez a responsabilidade de manexar os nosos cartos e non os empregou para evitar mortes máis que previsibles e evitables!

Noraboa a todos eles, porque todos eles teñen hoxe parte de mérito na morte de tres galegos nun novo accidente nun paso a nivel.

Cada céntimo de euro que se gasta no AVE e en novas autovías e autopistas sae de uns presupostos xerais do estado que, ano tras ano, abandonan crónicamente o mantenimento e a seguridade das infraestructuras existentes. Ano tras ano siguen morrendo personas en puntos negros das estradas e en accidentes en pasos a nivel.
Eu sí cuestiono esa necesidade tan imperiosa do AVE, autovías e demáis; pero este post non vai adicado a políticas de desenvolvemento sostible ou tan siquera mínimamente racional. Vai adicado ó sentido común: o de non permitir que sigan morrendo personas en España porque se lle da prioridade á construcción de novas obras fronte a un mantenimento que é imprescindible para evitar que as xa existentes, igual de necesarias que as novas ou máis, sigan sendo unha fábrica de mortos que se podían ter evitado.
Apóstolles o que sexa a que, en menos de unha semana, sairá algún abandeirado do progreso e o crecimento económico a protestar polo retraso do AVE a Vigo, a paralización do porto exterior de Ferrol ou o algunha outra galiña dos ovos de ouro. Lémbrense entón de que os cartos que está a demandar ese tipo podían ter evitado as mortes de hoxe en Valga. Pense que por culpa de esa xente morren galegos e españoles a cotío, e que calquera día podería ser vostede.

A asunto éncheme de carraxe, e seguramente este non pasará á historia como o meu post máis brillante ou máis lindo de ler. Desculpen que non teña agora a imaxinación pendiente de enlazar os meus artigos sobre a materia de xeito creativo. Estaban apuntados para non os esquecer:
Perdonen que sexa pesado…
Att. do Excmo. Sr. Alcalde de Redondela:
Outro accidente ferroviario.
Accidente ferroviario.

Nota: No momento de apuntar esta entrada, a última información da que dsipoño nin confirma nin desminte a posibilidade de que exista unha cuarta víctima de este accidente.

“Posteo” dende a escola porque hoxe tiven que subir a falar con un profesor. De camiño ó campus había una néboa ben espesa, con 50 metros de visibilidade en algunhas partes… ¡e aínda así hai algún necio que circula coas luces apagadas!
Non os vou aburrir outra vez co conto de que sobran radares e criminalización, mentres falta unha verdadeira estratexia de seguridade vial, pero coido que vai sendo hora de que se faga obligatorio circular coas luces acesas sempre. Non só para mellorar a visibilidade, incluso en circunstancias óptimas de iluminación natural, sinon porque está demostrado que hai conductores que carecen de criterio para decidir cando deben encender a iluminación exterior dos seus vehículos con fins de sinalización e visibilidade. Así de facil: si hai que levar as luces sempre acesas, non existirá o risco de que algún “despistado” ande con elas apagadas en canto cae unha néboa densa ou entre lusco e fusco. A ver como llo explicamos á DGT.

“A túa casa é solamente túa, con sorte quizáis dos teus fillos, pero o monte e a natureza son patrimonio de todos, e en cambio ninguén parece defendelos.”
Bea. Nunha asamblea da Plataforma Cidadá Contra a Autovía por Redondela.

Tordoia é un concello que visito con certa frecuencia sin ningún outro motivo que o mero gusto. Dende a primeira vez, que cheguei deixándome ir pola estrada de Cerceda a Santa Comba, tratei de sondear a información existente na rede sobre esas terras, e foi así como supen da existencia do dolmen de Cabaleiros. A partir de esa ocasión, en cada visita sucesiva, tratei de seguir a sinalización existente para dar co monumento, pero sempre sin éxito. Certamente non sería viable que existise un letreiro en cada cruce de camiños para que ninguén se perdera, pero os que tiña topado foron sempre insuficientes para guiarme, facéndome chegar á conclusión de que debía de estar nalgún lugar perdido dos montes de Tordoia accesible só a pe.

Por todo iso, non é difícil comprender que pensara aquilo de “si chegha a ser un can trábame” o día que atopei un letreiro da Deputación a medio cair, na beira da estrada que sae dende Cabaleiros a Ordes, que tamén teño máis que rodada. A primeira impresión que tiven foi que o letreiro indicaba a entrada de unha casa particular, e logo se veu reforzada por outro sinal todavía en peor estado, achatarrado no medio de unhas silvas. A experiencia ensina a abrir a mente e moverse polo mundo buscando respostas, así que decidín cruzar a estrada para mirar con unha perspectiva máis amplia. Xireime, mirei que non viñan coches da esquerda, mirei que non viñan coches da dereita, e ó mirar o frente dinme conta de que lle estivera dando as costas ó dolmen, situado na man contraria ós letreiros.

Existe un recinto, cerrado por un pequeno muriño, con altas árbores e unha herbiña rasa, dentro do cal o monumento observa cara o este cómo pasa o seu tempo milenario. Contrasta a limpeza dentro do recinto co abandono da rotulación exterior, quizáis debida á escaseza de visitas.
Atopei o Dolmen de Cabaleiros un sábado de principios de primavera, contra as tres da tarde. A sombra das árbores, o piar dos paxaros, e o silencio do rural interior foron o marco ideal para uns minutos de intimidade coas raices da miña terra. Tranquilidade, paz e historia.

“Aínda non hai moitos anos, os ferroviarios de Ourense, Monforte… viñan á praia de Cesantes. O billete saíalles gratis, e o apeadeiro está alí pegadiño á praia, así que… Co ben que está aquel apeadeiro xunto á praia, non me explico por qué xa casi ninguén o usa, e hai os problemas (de coches) que hai en Cesantes.”

Nardo. Antigo traballador da RENFE.

A partires de hoxe, e aproveitando o furor inaugurador da precampaña municipal, queda inaugurada neste blog unha nova categoría: “Aforismos“.
Sentencias cortas, propias ou alleas, relacionadas na maioría dos casos coas outras categorías de este blog.
No mesmo marco, irá comenzando unha nova explotación da categoría “Sitios“, coa inclusión de sucesivos posts descriptivos de lugares que considero de certo interese, sin importar a súa entidade (sexan concellos, vilas, parroquias, lugares…). Pensara en facer outro blog superespecializado na materia, pero prefiro metelo todo aquí na medida que forma parte da mesma óptica personal do mundo. Do meu mundo.
E como son o único candidato a alcalde de este blog, vou aforrar o resto do discurso para outra.

Tódolos dias lle adico un tempiño a teorizar mentalmente sobre os factores que fan a un blog interesante para alguén máis que o seu autor, e por iso é que ultimamente estou intentando especializalo un pouquiño (non sei si se nota). Non trata este de ser un blog tecnolóxico, nin de ecoloxía, nin sobre sociedade, nin sobre Galicia, sinon un blog onde plasmar como eses catro pilares van sustentando o meu pensamento. Por iso moitas veces non aparecen aquí reflexións sobre cuestións ou noticias que soen ter bastante eco en moitos blogues.
Hai dúas novas que pesan moitísimo nos informativos de hoxe á hora da bocadillo, e que seguramente cumplirán esa tendencia: o tiroteo na Universidade de Virxinia (EE.UU.) e a mangancha das papeletas en Melilla (España).
Fíxense que na primeira noticia puxen tiroteo e fíxeno deliberadamente, porque outros sustantivos máis espectaculares e sanguinolentos xa van quedar gastados para unha temporada polos efectistas profesionais (excepto os de Antena3 TV, que os renovan a diario). Os que vimos Bowling For Columbine, quedounos confirmada a opinión que tiñamos acerca dos motivos polos que un país aparentemente avanzado protagoniza, cada certo tempo, algún episodio de estes. Alén de iso, a humanidade e a conciencia sempre se resinten cando algo de isto acontece.
Tal vez por ese peso das nosas conciencias, esa clase de noticias sempre ensombrecen a outras que poderíamos calificar de máis cómicas ou folklóricas, porque parecen sacadas de un guión escrito para Miro Pereira en Pratos Combinados. De moita risa, iso de unha imprenta que falsifica impresos de voto por correo “para axilizar os trámites” por encargo de un partido, si non fora porque o motivo de mofa é a credibilidade do sistema democrático, probablemente o soño oculto máis covizoso da clase política española. A pequenos pasos, consiguen que os cidadáns vaiamos colléndolle noxo á partidocracia e lle deamos as costas ó panorama político, e ese é o grande logro: a indiferencia. Sabedores de que non está prevista, nin na constitución nin de ningún outro xeito, a posibilidade de anular a representatividade dos partidos sin anular implícitamente a democracia en sí mesma, o cal sería aínda peor, cada cidadán que se asquea e desconecta da política supon un control menos, unha nova opoprtunidade para esa casta viciada e corrupta, que está apoderada da nosa democracia, para campar ás súas anchas, facer e desfacer, partir e repartir… porque sí, admirados meus, xa dicía Enrique Lopez Veiga (disque tamén Zaplana, pero en primeira persona) que algunha xente está en política para enriquecerse, e outros porque ser ladrón é delito, engado eu.
Polo demáis, dixo Zapatero que 2006 foi o mellor ano económico da democracia. Neste enlace teñen unhas imaxes das celebracións desa noticia onte, en Cadiz.

Pero este artigo do Mundo está moi relacionado con dous posts anteriores (a carta ó alcalde de Redondela sobre inversión en seguridade e a análise das estadísticas de Tráfico en Semana Santa) e non quero deixar de referilo. Nel, con datos de distintas fontes, estúdiase que relación pode ter a inversión en estradas coa evolución da sinistralidade nas mesmas (enténdase inversión nas estradas xa existentes, é dicir, en mantenimento).

“Nada mejor que un ejemplo para ilustrar lo dicho. En 1994 las inversiones en carreteras sufrieron un frenazo que duró cinco años. De 751.977 millones de pesetas la inversión cayó hasta los 665.184 en 1999. Los accidentes con víctimas aumentaron de forma inmediata: de los 78.474 de 1994 se pasó a 101.709 en 2000.”

Nota: Cando fala de accidentes con víctimas, supoño que se refire a accidentes con lesións para as persoas, non a accidentes con resultado de morte.