Este ano, buscando un regalo para unha amiga miña que ten nove anos, e no drama típico de non saber que regalar, entendín dentro da miña cabeza que antes os regalos (ó longo da historia, non cando o “Un, Dos, Tres.” era en blanco e negro) tiñan un significado ben distinto ó de agura. Un neno recibía uns lápices de colores no seu cumpleanos e tiña asegurado ser o rei da clase durante unha semana; un home entregáballe un anel de ouro á súa namorada e esta gardábao como un tesouro vitalicio que se incoporaba ó patrimonio e a mitoloxía familiar. Agora, o anel vai parar ó caixon de complementos, sección “formal”; con sorte.
Vivimos tempos de despilfarro e esaxeración, non só polo consumismo máis que falado, sinon no hedonismo e a exaltación do inmediato. Un día festivo convírtese na “operación salida” de millons de paisanos que teñen a necesidade irrefrenable de viaxar a algures, cenamos ou comemos fora de casa un día si e outro tamén, a publicidade empéñase en que a felicidade absoluta é posible, eterna e está só a un pequeno pasiño de nos… e nos querémolo crer, porque é máis cómodo crer niso que nas miserias e no sufrimento.
Por iso chegan estas datas, e atopo que teño o humbral folgadamente rebasado, que non hai nada diferente que celebrar, nin nigunha xustificación para pensar que algún día de estes e diferente de calquera outro día do ano. Sin embargo, será que me queda algún ramalazo da infancia, será porque lle noto ós que me rodean a necesidade de que siga habendo algo especial, polo menos un día no ano, que non desisto en pensar que as cousas míranse como un quere miralas, e o que fai a unhas datas especiais é que un queira facelas especiais.
Cada quen á súa maneira, facendo aquilo polo que considera que o nadal pode ter algo especial, deséxolles que teñan unhas Moi Boas Festas.