Levo uns dias lendo e escoitando noticias que me ían pasando desapercibidas, pero que me quedaron no fondo do oido como si foran pezas de un puzle. A economía española medra aínda máis do que estaba previsto, a bolsa está en máximos históricos, os bancos e as eléctricas aumentan os seus beneficios por enriba do 40%. Un puzle que encaixaría moi ben, si non fora que algunhas pezas semellan estar do revés: O soldos están pésimamente repartidos entre homes e mulleres, hai comunidades nas que se cobra menos que en outras, e en Galicia cóbrase menos que en calquera outra, a quinta parte dos españoles viven na pobreza (sí, un de cada cinco) ¡e non topo ningún titular sobre que temos o mesmo poder adquisitivo que no ano 1997!, ainda que aparece citado en algunha das noticias.
Agora podería facer a típica demagoxia de dicir que o crecimento económico só lle beneficia ós máis ricos, ou contar o chiste aquel de un partido que se dicía Socialista e de esquerdas, pero a cousa non ten gracia ningunha. Así que empezo a pensar que teñen razón os curas, e Deus nos castiga por ser malos; por comulgar con rodas de muíño, ter permitido certa sintonía entre os representantes dos traballadores e os do capital, convertirnos en consumidores antes que traballadores…
Quizáis estea unha tarde de sábado demasiado boa como para pensar agora niso, ou quizáis teño moito que facer, así que limitareime a queixarme un pouco e mañán todo seguirá igual.