O pasado día 26 de outubro, apuntei dúas cousas que, a día de hoxe, requiren certa puntualización. A primeira, foi a denuncia do lamenteble estado de conservación que presentaban as cunetas da estrada N-550 ó seu paso por este concello de Redondela. Como si alguén tivera lido este blog, ou por unha curiosa coincidencia, a semana pasada os operarios do Ministerio de Fomento limparon as ditas cunetas e deixáronas tal e como se reflexa nesta imaxe, fedataria do progreso feito.

Por outra banda, a través dos comentarios primeiro, e do correo electrónico despóis, un ilustre visitante de este blog axudoume a centrar o dato, aquí reflexado, de presupostos astronómicos para meros estudios informativos: Dos case novecentos mil euros destinados ó citado estudio informativo, a contratación fíxose por algo máis de cincocentos mil. De todos xeitos, por si algunha imprecisión hubera na miña exposición, aclaro que non poño en cuestión a realidade de eses orzamentos, nin o seu axuste ós custos reais, sinon a súa necesidade ou conveniencia. Opina, quen aquí apunta, que máis proveitoso sería invertir eses cartos en proxectos de conservación e mantenimento das vías xa existentes, tanto estradas como ferrocarrís, na procura da máxima seguridade para os seus usuarios, así como en medios de sinalización e organización do tráfico capaces de mellorar sensiblemente a súa funcionalidade e servicio cara o público; no que no mundo da calidade se denomina “Mellora Continua“.
Dito en outras palabras, e en coherencia con outras reflexións xa apuntadas, creo que se están a despilfarrar recursos económicos en vías de alta capacidade (de novo, tanto para transporte por estrada como para ferrocarril) que non se corresponden con unha verdadeira necesidade social, sinon coas necesidades políticas de manter vivo o único sector económico potente en España (o formigón) e saciar as reivindicacións, ou máis ben caprichos, dos localismos propios de algún concello metropolitano galego. No lugar de iso, sería infinitamente máis saudable, tanto dende a seguridade dos usuarios como dende a conservación ambiental e paisaxística, asegurarnos que a AP-9 non se convirte nunha ginkana cada vez que chove, ou non ter que coller o coche dende unha vila eminentemente ferroviaria, como é Redondela, para coller un tren mínimamente funcional en Vigo ou Pontevedra. Seguro que todos padecen algún outro exemplo de infraestructura deficiente que, con un presuposto moito menor que as omnipresentes autovías e (falsos) AVE, quedarían solucionadas para ben de usuarios que nada temos de hipotéticos.