“Redondela é unha vila moi pequena, e a xente ten a sensación de que todo está aquí ó lado. Por iso saímos da casa á hora que temos que chegar ós sitios, e chegamos tarde. A xente de Redondela sempre chega tarde.”

Así é como explicaba máis de un o acontecido onte nesta vila. A manifestación contra a autovía de Redondela estaba convocada para saír dende a depuradora ás oito da tarde. Eran as oito e dez minutos cando botamos a andar algo desazonados, porque si ben a xente que había alí non era tan escasa como para considerarse un fracaso, tampouco se correspondia coas espectativas e o esforzo da convocatoria. Dez minutos máis tarde, o Redondelán fixo xusticia coa súa fama de impuntual e, como a caballería, non chegou cando estaba previsto sinon xusto cando facía falta.
Ó final, chegamos a xuntarnos uns setecentos, ou iso parece que lle comunicou a policía á prensa; segundo as contas que os xornalistas e a Plataforma Cidadá comentaron despois do tal chiste, arredor de cinco mil personas saíron a manifestarse en contra da autovía que nos impoñen desde fora, que non nos sirve para nada, e que merma o noso patrimonio social e a nosa forma de vida.
Foi unha manifestación pacífica e incluso lúdica, porque ademáis de impuntuais, os Redondelans somos moito de facer festas e incluso un pouco de andar polos bares. Así que cantamos, tocamos a gaita, o pito e o tambor, botamos bombas, batemos palmas e cacharros, e berramos. Berramos NON A UNHA AUTOVIA POR REDONDELA, berramos que os políticos non teñen dereito a impoñernos un futuro que non queremos, e berramos porque sentimos que ninguén nos escoita.
Eu fun todo o tempo preto da cabeceira da manifestación, e en ningún momento cheguei a ver hasta onde chegaba a cola da cantidade de xente que había, nin siquera ó chegar ó final, xunto ó concello. E teño que apuntar que onte fun quen de atoparlle outro significado á palabra “política”. A Plataforma Veciñal Contra as Variantes de Redondela somos un grupo de personas do máis variado dende diversas ópticas: hai a quen lle poden levar a casa, a quen lle poden levar terreos, ou a quen non lle levan nada pero que ten os seus argumentos para estar en contra; hai estudiantes, titulados, comerciantes, conductores, xubilados… en definitiva, xente que, si se escollese a propósito, non sería tan representativa da sociedade local. Esta xente tomou conciencia de un problema, deuse conta de que non estaban sos nesa conciencia e empezou a organizarse para sumar os seus esforzos á causa común. De ese xeito, un grupo de apenas vinte persoas, en colaboración con outros colectivos locais, foi quen de mover onte a cinco mil personas a que participaran activamente, a que foran oídas e tidas en conta. Por un momento, imaxinei unha sociecidade democrática, libre e participativa, na que sobran os partidos políticos, a cuestións cortesanas e as manganchas do poder. Foi un momento ilusorio, ver que a xente de verdade pode ter a capacidade de cambiar o mundo, o día que nos tomemos a molestia de non delegar en unhas personas cada catro anos, ou nin iso.
A foto tomeina prestada no Faro de Vigo porque eu non teño ningunha (cando estou a unha cousa non estou a outra, e dende onte aínda non estiven con ningún dos que fixeron fotos). Agradézolle-la igual que lle agradezo a paciencia que tiveron os conductores que quedaron atrapados no “pequeno” atasco que se montou. Porque Redondela é unha vila moi pequena, pero por aquí pasan moitos de outras vilas moi grandes, e non está mal que nos oian de vez en cando.

P.D.: Agora uns días de descanso “político”, hoxe mesmo me poño a estudiar e a ler toda a internet (ou blogosfera) que apenas cheirei esta semana.