Aquí, un servidor, ten por costumbre erguerse ás sete da mañán, poñer o día un pouco a andar e almorzar ás oito e pico, co beneficio “colateral” de poder ver así un dos mellores programas que saen pola televisión. O Show da Pantera Rosa, con ese grafismo colorista, esa liberación respecto das leis da física, e esa incomparable obra de Henry Mancini (sobre todo a do Inspector Cluseau), crean un mundo no que me gustaría ter vivido.
Para ben ou para mal, non nacín debuxo animado sinon de carne e oso, así que hoxe, mentres negociaba a manteiga na última rebanada de pan rematou o programa e comenzou unha andanada de anuncios de xoguetes, que aínda duraba cando eu xa recollera a cociña. Desastroso exemplo para os nenos, ese bombardeo publicitario do que son obxeto dende meses antes da campaña de Nadal; sin entrar en fonduras de valores tradicionais nin pamplinas de estampa con pastorciños, dubido que sexa beneficioso para a sociedade que nenos e nenas reciban esa presión consumista de xeito tan persistente, anunciando ademáis productos de por sí evocadores á cultura do consumismo: monecas que van de compras, gamas de xoias, vestidos e maquillaxes…
Tal vez non sexa tan malo, tal vez as criaturas que agora teñen cinco anos, dentro de vinte estarán vacinados contra a publicidade e a compra compulsiva. Ou tal vez non coñezan outra forma de vida. ¿Serán os pais capaces de estar á altura?