O quince de agosto do ano pasado, un domingo caluroso e de resaca, uns amigos meus decidiron que a praia ía ser máis suplicio que placer, así que un propuxo levarnos ó sitio ideal. Era en Cambre, preto da estrada, aparcamos e metémonos por un carreiro que pasaba ben desapercibido. Andivemos uns metros e atopamos isto:

A foto funa tomar á outra beira do rio. Pasamos a tarde ó fresco, bañándonos (sin preocuparnos moito polas condicións da auga) e guindándonos ó rio dende as árbores no típico oasis natural galego.
Xusto un ano despois, este pasado luns día quince, voltei por alí e o panorama mudara bastante:

Cortaran algo máis da metade das árbores e abriron sendas pistas ós dous lados do rio. Un letreiro de unha inmobiliaria, na estrada, da unha posible explicación da desfeita, mentres que o da constructora (na foto) rezaba, co título “Comprometidos con el medio ambiente”, unha letanía de normas sobre tratamento de resíduos pero nada de non escarallar os ríos e paraxes anexas.
É o pan noso de cada día. Galicia é unha terra na que abundan os lugares como era este, nos que a natureza nos regala aire fresco, silencio e un verde con efectos analxésicos. Abundan tanto, que parece que sobran, e si non é o lume, son autovías, trens de alta velocidade, chalés, vertedoiros e outros progresos que os destrúen irreparablemente. Hasta un día, que teremos progresado tanto e seremos tan ricos que, cando nos apeteza pasar un domingo tranquilo nun rio non urbanizado, teremos que pagar un avión e marchar de vacacións a calquera país menos miserento que o noso.