A noticia de que Esperanza Aguirre lle vai trae-la chuvia ós madrileños xa chegou á televisión, con opinións de expertos e non tan expertos sobre a mesiática iniciativa. Os meteorólogos que falan do tema veñen a dicir que é posible, pero que conleva riscos como o pedrisco, e outras inestabilidades; os xornalistas (esta mañá, en telecinco) plantexaban outra cuestión non menos importante que é a lexitimidade de unha comunidade para monxer unha nube que podería acarrexar auga para outra comunidade calquera; e eu, fago unha análise máis xeneralizada.
Tratar de conseguir que o ceo nos dea auga cando a precisamos xa é un conto vello, tentouse con danzas, con ritos chamánicos, con procesións de santos patronos e, últimamente, con métodos científico-técnicos como o da precipitación con Ioduro de Plata. Colocar o caso madrileño nese contexto é, na miña opinión, un erro. A perspectiva dende a que eu o plantexaría sería a de que na Comunidade Autónoma de Madrid, e en particular nos concellos da área metropolitana da capital, concentrouse nas últimas décadas unha población maior da que os seus recursos hídricos poden abastecer; coido que si o buscase, non toparía mellor exemplo de desenvolvemento non sustentable. Criterios económicos, de congregar un inxente volume de man de obra para esa maioría de empresas que aproveitan a centralización do estado español en torno á capital, levaron a ese desequilibrio entre as posibilidades de abastecemento de un ben de primeira necesidade como é a auga, e as necesidades de esa población concentrada. A solución fácil é acarrexar auga de outro sitio, sexa por trasvases, en cisternas ou, como proxecta Esperanza Aguirre, sacándoa das nubes, pero esa solución ten dous inconvenientes: o primeiro, que onde se quita a auga, seguramente tamén é necesaria, e o segundo, que as repercusións sobre o medio ambiente poden ser nefastas. Verter ó ambiente calquera producto químico indiscriminadamente sempre conleva un risco, o de descoñecer de antemán os seus efectos no futuro; exemplo capital de isto foron os CFCs, que se lanzaron á atmósfera coa seguridade de que non eran tóxicos, nin inflambles, nin corrosivos… e déronnos polo Sur. Por outra parte, a atmósfera é un complexo sistema termodinámico que se regula a sí mesmo con mecanismos como a choiva ou o vento; calquera perturbación que se fai de esa regulación pagámola con unhas tasas bastante elevadas, empezando pola tasa da ignorancia que temos, por máis que a ciencia avanzara, da evolución meteorolóxica a medio e longo plazo.
Por tanto, a mellor solución para o problema de abastecemento de augas de Madrid sería tan barato como frenar o seu crecimento de poboación, con políticas de descentralización económica e dispersión da poboación hacia zonas que estan a resultar despoboadas polas corrientes migratorias internas do estado, nas que a auga e a alimentación, vía agricultura, levan miles de anos garantidas (Toma nota, Galicia, poboación dispersa=maior sustentabilidade das necesidades básicas-dificultades no acceso ós servicios públicos. Ti decides.).
Adoptar esa estratexia é unha decisión política que, lamentablemente, vexo inviable desde uns estamentos capaces de saltarse a declaración de impacto ambiental das obras que promoven. Porque o tal informe de impacto ambiental non evalúa cómo se van a ver afectadas as baleas do Pacífico ou o xeo da Antártida, sinon as persoas que viven no entorno de unha obra. Fortes egos e avaricias varias deben de estar detrás de unha maniobra tan mezquina que, por certo, non hai que ir hasta Madrid para atopala.