Cando me din conta de que estaba a aplaudir diante do ordenador, púxenme colorado, pero é que os comentarios recibidos nos post anteriores (I e II) son para aplaudir, xusto o que eu demandaba, opinión con coñecemento para poder reflexionar. Gracias a todos.
Non pretendo rematar o debate, ó contrario, gustaríame que seguise, pero a experiencia díceme que os fins de semana, a actividade blogueira suele cair en picado, así que mentres o choio está quente, quixera apuntar algunha conclusión que, espero, invite a ler os comentarios aquí feitos estes días.
A orixe da polémica, lembro, que para iso está apuntado, foi oir dicir que o minifundismo é unha ventaxa de Galicia fronte a outras rexións. Eu non sabía si estar a favor ou en contra… e sigo sin sabelo, nin falta que fai.
O caso é que non son o único que pensa que dispoñer de pequenos terreos, pode ser para a familia que os traballe un bo apoio á economía doméstica (cando non unha garantía fronte o desemprego e decadencia económica) e, con un pouco máis de divulgación e menos de negocio, podería ser un baluarte da calidade alimentaria fronte a imposición de criterios productivistas que só demandan cantidade a expensas da calidade, da salubridade e da conservación do patrimonio natural da terra, entendido este como a paisaxe, as árbores e a variedade de especies, pero tamén a calidade das augas subterráneas, a limpeza dos ríos ou uns microorganismos do chan que levaban séculos en simbiose cos cultivos tradicionais.
Por outro lado, a escasa rendibilidade económica que se obten na agricultura a microescala convírtea en un lastre para aquelas persoas que pretenden buscar na actividade agrícola un substento, e as dificultades da súa mecanización provocan o abandono por parte de aqueles que, por dispoñer de unha renta suficiente, optan pola comodidade de buscar no comercio todo o seu consumo alimentario (a estas alturas, considero evidente que a cuestión se centra no rural e nada ten que ver coa poboación urbana).
Compre pois, buscar solucións que permitan conxugar as ventaxes económicas e de calidade propias dun minifundio tradicional, coa posibilidade de explotar profesionalmente os recursos agrícolas da nosa terra sin que ninguén se sinta desplazado. Non vou ser tan fachendoso como para largarme aquí unha solución máxica para un desequilibrio tan fondo, tan perxudicial para o conxunto, e tan beneficioso para algúns; lendo os comentarios e escoitando ós que saben, xurden varias palabras clave: cooperativismo, asociacionismo, agricultura de precisión, calidade fronte a cantidade, reparto e coservación do patrimonio. Apúntoas coa esperanza de que sexan como sementes (¿de blogo-millo? ), que para iso estamos en tempo de sementeira, coa esperanza de que o debate e a reflexión sigan e se extendan porque, na miña opinión, nada servirá discutir si somos nación ou non somos nación, si non somos nos mesmos.

Moralexa: Léanse sempre os comentarios.