Apunto, para non o esquecer, que cando se anda con un ferro quente nas mans, débese pousar o ferro primeiro, e quitar os guantes despois. Si se fai ó revés, pódense padecer queimaduras en dous dedos, trabaduras na lingua (para que tua nai non te oia cajarte na cona), e cair nunha forte merma da autoestima durante uns minutos, na forma “pero que parvo son, carallo.” O caso é que, si todo sigue o programa previsto, adicarei este Día das Letras Galegas a rematar o meu trebello para sacha-las patatas (foi nesa lide de ferreiro, que me queimei) e, si me da tempo, metereino á terra para ver si funciona e saco o choio de diante.
Cumplirei así por outro ano coa miña tradición, non deliberada, de pasar esta data adicada á nosa cultura fozando na terra, ou facendo algo relacionado… coa nosa cultura. Vale, coa cultura do campo, que quizáis moitos asociarán antes coa ignorancia; pero non nos esqueza (para iso o apunto) que, moito antes de surxir a reivindicación de unha cultura galega, ou unha cultura “moderna” en galego, foron campesiños e mariñeiros os que conservaron, non só a lingua, sinón todo un folklore e unha cultura, unha idiosincrasia e unha forma de entender a vida que, gústenos ou non (a min sí), é de onde viñemos.
Sen dúbida, haberá escritores dignos de homenaxear polo feito de lle ter dado valor á nosa lingua, convertíndoa en vehículo de expresión artística, pero eu de iso sei máis ben pouco (prefiro que me chamen inculto antes que mentireiro). Sí penso, en cambio, que aqueles homiños da boina e aquelas mulleres do pano na cabeza déronlle ó galego o valor de chegar vivo hasta hoxe en día. Non é unha cuestión de mirar para atrás, nin de nostalxia nin de enxebrismo. É a convicción de que unha lingua non chega moi lonxe como fin en sí mesma, así que para que sobreviva, debe de ir vinculada a unha sociedade que a empregue na sua vida diaria. Por iso eu adico este día a tomar o relevo do que aprendín dos meus avós.