Existe un libro, considerado entre os referentes internacionais na docencia da enxeñería mecánica, que adica parte do prólogo a soster que máis importantes que os coñecementos técnicos de un enxeñeiro, son as súas habilidades sociais e a súa capacidade de expresión. Defende este argumento hasta o extremo de aconsellar que se acuda a festas e convites para coller don de xentes, coa base de que nada sirve ter unha idea moi boa si esta se perde por non saber explicala ou defendela.
Apunto isto porque pasei este fin de semana, que coincidiu co cuarto mes de existencia do blog, a cavilar sobre un problema co que estou a tropezar nesta faceta blogueira miña. A orixe da cuestión, só para aclararnos, situarémola no comentario do Sr. eSedidió no post Non non esquezamos dos esquecidos, que recomendo leer, e que agradezo enormemente xa que, sabedor o Sr. Miguez de non posuir ningunha verdade absoluta, de estas observacións críticas desprendo que debo ampliar os meus puntos de vista, correxilos ou expoñelos máis correctamente. E ahí é donde batín. Despois de varios días de traballo, tópome con un post (que ía titular “Alternativas sostibles para o entorno de Cabo Touriñán”) que, máis que un artigo, ben parece un tratado pola súa extensión, pero que aínda sigue a parecerme incompleto, con ocos que sei como tapar… a base de seguir inchando o que levo escrito.
Non sei si serán boas ou non as ideas que eu teña, sobre a cuestión do Cabo Touriñán ou sobre outras materias (nas que tamén estou a ter as mesmas dificultades); o que sí teño claro, é que serán inútiles si deixo que se perdan, no canto de apuntalas, para non as esquecer, e poder así melloralas coa crítica ou a experiencia. Estamos na entrada dunha época complicada, polos exames e por outras lideiras, pero para o quinto mes de andaina blogueira fago o propósito de aprender a sintetizar ou fraccionar incluso aquelas inquedanzas que, agora que empezan a agromar na rebotica do blog, vanse confirmando como a causa de que me metera neste fregado.