Esta nova bomba de escándalo financieiro, que non é máis que o castizo timo da estampiña, con garabata e demáis cánones neoliberais, lembroume esa ensinanza de “ninguén da duros a catro pesetas” dos vellos; a típica cousa que non se entende hasta que se padece. O certo é que, pola típica desconfianza dos galegos, polo pesimismo termodinámico de que os rendimentos sempre están limitados, ou polo mero feito de non ter un can aforrado, eu non tiña nada invertido nese magnífico negocio da filatelia. Ainda que coido que a palabra “invertir” non é o máis axeitado.
Invertir significa ceder un patrimonio a outra persoa (física ou fiscal) para que esta o incorpore ó seu pasivo, co que realice unha actividade económica, de cuios beneicios, o inversor recibirá unha parte proporcional. Mercar bens, sexan obras de arte, propiedades inmobles, selos ou un pino, coa espectativa de vendelos a un precio maior do que foron adquiridos chámase especular. Igual só é opinión miña, que conste.
Retrancas aparte, apunto que non vexo a ningún Florentino Perez, Alicia Koplowitz, ou ningún político afectado por esta suposta estafa, quizáis por que non precisen de estas esperanzas para gañar uns cartiños, ou quizáis por estar máis preto do outro lado do mostrador. Apunto tamén que, con Banesto, Gescartera, Opening… e agora isto, cabería empezar a reclamar un reforzo dos mecanismos que teñen as administracións para impedir estas estafas, multimillonarias e indiscriminadas, antes de que ocurran. Nestes tempos nos que os negocios son dogma, solicitar que o estado teña máis control sobre as actividades económicas pode parecer unha afirmación propia dun fanático de Nietzche, pero igual non é, este, mal tempo para sementar a idea de que os ideais neoliberais, pedra angular da política actual, co seu espellismo de bienestar e riqueza, só están ó servicio dos que os traballan, e aliméntanse de muitos que incluso os defenden.
Alén dos discursos ideolóxicos, e expresando a miña absoluta solidaridade con aqueles que se vexan afectados por este novo sarillo de maletíns, togas e billetes de cincocentos, desexar que a xustiza exprima os patrimonios daqueles que se demostren culpables, hasta que tódalas víctimas da estafa queden cumplidamente desagraviadas . Apunto pois, para rematar, que non se debe permitir que uns aniños na cadea, sexan unha inversión que permita a un fulano calquera sair do cárcere igual de rico que cando o detiveron e, por suposto, moito máis que antes de decidir que era máis listo que a media dos veciños.