-”É verdade que a xente dos astilleros gaña bastante, pero traballan horas como para facer dous turnos ó dia.”

-”A maioría dos vellos que traballan alí, son alcohólicos. Cando entrei eu, dixéronme que non se me ocurrise ir para a cama nada máis salir de traballar. Pronto entendín por qué: despois de estar entre doce e dezaseis horas metido no barco, encerrado, con todo o ruido, méteste oito horas na cama, e volves para o barco a primeira hora da mañán como si nunca tiveras saído de él. Ó cabo de uns días, xa te empezas a sentir transtornado. O único que podes facer e buscar algunha distracción durante unhas horas, que no inverno é dificil de atopar fora de un bar, e acostumbrarte a durmir só catro ou cinco horas diarias. Ainda que despóis andes a cair co sono, descansas mellor que do barco á cama e da cama ó barco.”

-”Xunto ó meu posto, había un gicho que lle ganaba soldando ó robot. Non tiña ningún mérito, estaba enfarlopado perdido e andaba frenético. Despóis viña o encargado, púñalle a man no hombreiro e felicitábao.”

-”Estás para entrar a primeira hora da mañán, e ves os chavaliños de dezaoito anos meténdose unhas raias. Cando os ves traballar todos acelerados, díceslle algo e cóntanche que queren quedar ben coa empresa, a ver si os fan fixos.”

-”O meu mozo (soldador nun taller de cerraxería) chorou coa rabia. Faille todas as horas que lle manda, ten ido en fins de semana, e traga con todo; pero rematoulle o contrato e díxolle que mellor que pasase un tempo no paro e que xa o volvería a chamar, a ver si máis adiante o pode facer fixo.”

-”Hai empresas ben grandes, que teñen a maioría da plantilla cotizando por só catro horas á semana cando traballan a turno completo máis horas extras, eu non me podo permitir meter máis xente no taller porque non lle podo pagar un soldo como é debido máis a Seguridad Social; así que non me queda máis remedio que, cando marchan os empleados, seguir eu só hasta as doce da noite ou máis.”

-”…é unha empresa que pertenece ó mismo gicho que un dos maiores talleres de Vigo. Vendo aqueles robots e todo aquel control numérico, parece unha empresa seria, pero a maioría dos que están a traballar alí estan con contrato eventual, e puteados.”

-”O turno de fin de semana, son en realidade dous turnos que se alternan; un traballa oito horas, descansa as oito do outro turno, traballas oito… así dende as dez da noite do venres hasta as seis da mañán do luns (son tres xornadas un fin de semana e catro ó outro). Págano bastante ben, pero só sirve para os novos, ou xente que ten a vida rota e está algo deseperada.”

-”¿Vos queixádesvos porque tedes que aguantar cinco horas de prácticas, de pé? Pois pensade que en todos os talleres de Vigo se está traballando de media, hoxe en día, entre dez e catorce horas diarias.”

-”En vez de ser cada vez máis profesionales, parece que chegará un día en que nos xuntemos pola mañán na porta da fábrica, o encargado dirá para cantos hai traballo e os demáis terán que volver para a casa sin cobrar un duro, como si fósemos xornaleiros.”

-”Cando chegamos, a explosión disparara a un tipo por unha porta do barco, batera contra o borde do muelle e tronzárase ó medio. Tiña a metade do corpo flotando na auga e a outra metade arriba, no cemento… Unhas veces é por deixar os sopletes abertos, e outras porque hai fugas. Co tempo, daste conta de que se oe un zumbido antes de chegar a deflagración e aprendes a botarte ó chan para que non te tire. Hai veces que te deixan xordo para o resto do día.”

-”Pasei por alí, e cando me dou conta, un gicho dunha subcontrata estaba a soldar ó lado de un depósito cheo de gasoil. Tuven que ir a poñerlle as pilas ó seu encargado e o tipo non entraba en razón, segundo él aquilo non tiña peligro ningún. Aquel gasoil estaba ben quente e a habitación chea de vapores, pero o da subcontrata erre que erre, que aquilo non era perigoso.”

-”Xa se sabe que vai a vir unha inspección de traballo varios dias antes. Entón sí, colocan as barreiras, pintan todo de negro e amarillo e andan enriba nosa hasta que pasa o dia.”

-”E non podes decir nada porque rápidamente che saltan con que a cousa está moi mal, que hai rumores de que igual levan a producción para fora… pero o ano pasado a empresa tuvo uns beneficios superiores ó que pagaron de sueldos en todo o ano.”

Son cousas que eu oín, en conversas nas que participei, nos ultimos cinco ou seis anos. Apúntoas para comprender mellor o que está a pasar.

Os traballadores do metal que se andaban a manifestar por ahí, regalaban xornais (supoño) porque saían na primeria plana montándoa o mércores en Vigo. Así foi como chegou La Voz de Galicia á casa e, botándolle un ollo, atopei unha páxina adicada á pugna entre Xunta e Pescanova polo futuro do Cabo Touriñán.
Lina un pouco por enriba, porque non dicía nada novo, hasta un fragmento da columna da dereita titulado “Vecinos de Muxía exigen apoyo para el proyecto“, no que se cita o testimonio de veciños que rexeitan a actitude dos ecofascistas e manifestan o desexo de que Pescanova vaia a alí, “a dar traballo para os seus fillos“.
Habería que falar de por qué se poñen tan bravos os traballadores do metal pontevedreses porque, seguramente, máis de un asalariado doutro gremio recuperaría a ilusión polo seu posto de traballo. Habería que falar do negro horizonte económico e social da costa da morte, con unha pesca en vias de extinción, pola voracidade coa que as flotas de outras latitudes, non moi lonxanas algunhas, teñen esquilmado o mar; con unha agricultura abandonada polo desinterese dos poderes económicos da Unión Europea, que prefiren ceder á presión das multinacionais agroalimentarias cando esixen que se lle abra o mercado ós países en vías de desarrollo; con un turismo que non acaba de despegar, porque falta unha promoción axeitada dos valores diferenciadores de esta terra frente a outras ofertas; con tantos males endémicos, comúns a case toda Galicia.
Pero o que quero apuntar hoxe, é que isto do blogomillo, a sociedade da información, a revolución cultural na TVG, e canto lustre nos queiramos dar nas insignias, non servirán para nada si non se toma ninguén a molestia de explicarlle as cousas a esa xente. Na súa lóxica, os argumentos que esgrimen estes veciños (asumindo como veraz a transcripción feita no xornal) son totalmente certos; necesitan postos de traballo, e están dispostos ó que sexa para conseguilos, con toda a lexitimidade do mundo. Si ninguén se toma a molestia de explicarlles que eses postos de traballo son unha mentira, que Pescanova, nin ningunha grande empresa, ten outro obxetivo social alén do máximo beneficio económico, ou si non se fai nada por facerlles ver que a súa verdadeira esperanza está na súa terra, no seu mar e, sobre todo, nas súas mans, todo o que fagamos por Galicia será “por el pueblo, pero sin el pueblo“, e iso cheira moi mal.