Menuda cara de parvo me quedou hai un pouco, cando me dixeron que hubera un sismo bastante xeitoso esta mañán. Eu non me enterei de nada. De feito, pola día da semana e a hora, podería ocorrer que me acabese de deitar e a cama me dera voltas igualmente por causas que, ben sendo alleas á actividade tectónica, quedarían rápidamente excusadas por esta. Pero hoxe nin iso; non sentín tremor ningún.
A distancia que hai dende Redondela hasta o epicentro do terremoto, pode ser a explicación de que as vibracións da corteza terrestre chegaran xa atenuadísimas ás patas da miña cama; agora ben, comer en familia con calquera vanalidade na televisión, e repartir a tarde entre transplantar un semillero na horta, atender visitas, e poñerme cos preliminares doutra máquina caseira que ando a argallar, foron unha boa forma de manterme perfectamente aislado de canta sacudida informativa hubese neste domingo tan idílicamente primaveral.
Non podendo ser testemuña dos feitos de hoxe, apuntarei a miña experiencia noutro tremor de terra, ese sí ben sentido, hai xa (uh) unha chea de anos. Eu estaba en primeiro, e deitárame cedo porque tiña examen de debuxo. Estaba facendo o tal examen e, por algunha razón, non era capaz de facer unha soa liña dereita, a escuadra movíaseme e empezaba a desesperarme co inminente fracaso cando espertei. A casa estaba a temblar con toda e, pouco a pouco, o estruendo foi marchando polo horizonte (sonoro); de repente, o silencio que quedara foi destruido por tódolos cans da parroquia, que empezaron a ladrar violentamente, con un dramatismo sobrecolledor.
-”Joder, menos mal que era un terremoto.”-Pensei para min, din a volta na cama e durmín xa moito máis tranquilo.