Valorando o custe de oportunidade de si volver á cuestión da seguridade vial, ou seguir coa brecha aberta o martes, pódeme o corazón e ampárame a convicción de que, a estas alturas, non só os dramas post-vacacionais son bo motivo para falar de mortes na estrada.
A foto que puxen do “Derrotado” é unha imaxe histórica, un soldado alemán sentado nun cañón destruído, chorando tra-la derrota que o seu exército sufriu na batalla de Kursk. Nun oportuno xogo de palabras, bautizo o post de hoxe co nome que Hitler lle puxera a aquela operación desesperada, non polo paralelismo histórico, sinón polo aspecto numantino da súa definición. A iso quero apelar, á resistencia, á oposición frente ó que ven a ser unha invasión en toda regla do noso patrimonio último: a Nosa Terra.
Iso é o mellor que podo facer, de momento, si me poño en plan discurso ideo-patriótico, así que vou tirar para o monte, e tratar de razonar un pouco unha postura que, a priori, surxe dos sentimentos. Os argumentos que vou utilizar, ademáis de non ser únicos, serán amplamente profundizables, pero empecemos hoxe por expoñelos, que outro dia Deus dirá.
Ser galegos, para moitos é un lastre: subdesenvolvemento e ingnorancia, unha mentalidade pobre e avocada á miseria. Para outros, ou polo menos para min, é o resultado de unha evolución lenta pero segura, baseada na terra e no mar que acolleron e alimentaron sempre ós galegos, pero desafortunadamente lacrada por unhas políticas nefastas, dende a idade media hasta os nosos días, que nunca superon identificar as particularidades de Galicia, tratando sempre como debilidades o que poderían ser as nosas fortalezas, e cun reaparto máis que inxusto das riquezas da terriña. Que si a dispersión, que si o minifundismo… xa todos sabemos. Así nos atopamos no principio do século XXI, en vías de desarrollo, pero a un paso de perpetuar os erros típicos da xestión da nosa terra tirando por camiños traídos de outras latitudes, e que lucrarán a intereses ben alleos ós dos galegos. Igual que está a ocurrir cos recursos enerxéticos de Galicia, que non son nimios, ese xacemento tan de moda que é o turismo, está a punto de dar o salto… o vacío. Empresas vidas de outras rexións de España, cuia turbidez de intereses non citaremos, pero que feitos recentes insinúan, pretenden facer o seu propio agosto construíndo e vendendo para disfrute de outros que, si sentisen o mínimo respeto pola terra que pretenden visitar, quereríana tal e como é, non convertida nun solarium-balneario-campo de golf xigante, concebida como disfrute de mentalidades pobres, cuia cultura non ten uns pilares máis sólidos que Sensación de Vivir ou Falcon Crest. Pouco dereito lle correspondería, a aqueles que escolleron ser urbanitas como forma de vida, á hora de disfrutar do rural e mariñeiro outrora desdeñado por eles; ningún si ese disfrute se ven a facer, como está demostrado, con actitudes de superioridade, de neo-señorito que agarda, como sempre, o vasalaxe dos campesiños.
O final da historia será que, cando a vaca teña dado todo o leite, como sempre, os que a monxeron marcharán dicindo “Que bonita era Galicia cuando empezamos a veranear aquí, pero ahora lo han construído todo y… estos gallegos, pobres, no saben cuidar su tierra.” E o que quedará, será un destino turístico de segunda, sin esperanza.
Para evitar unha columna que, por extensa, resulte arrepiante, non me vou meter a máis sobre a conservación do patrimonio etnográfico e paisaxístico de Galicia, ou sobre a súa ordenación territorial e a explotación racional e ideosincrática dos nosos recursos naturais. Pero, sobre todo, vou aparcar os sentimentos. Concentrándonos na materia turística, como actividade económica e fonte de riqueza, apunto como cierre un razonamento estrictamente económico.
Existen dúas posibles estratexias de negocio: o liderado de custes e a diferenciación. A primeira, consiste en competir no mercado, ofrecendo o mesmo que os demáis pero máis barato, mentres que a segunda consiste en atraer o cliente ofrecéndolle un producto diferente ós xa existentes no mercado. Sin necesidade de copiar por nadie, deberíamos de ser capaces de darnos conta, por nos sós cal nos convén máis, por orgullo e por ser menos lesivo para outras actividades de interese económico, tradicional e incluso turístico, como son a agricultura, a pesca e o marisqueo. Que os turistas veñan a Galicia a ver leiras de patacas e montes de toxo bravo xunto ás praias, non veijas a adosados de estilo marbellí.
Conservemos o que é noso, e presionemos ós nosos políticos para que se comprometan a iso. Estou aberto a suxerencias.

P.D.: A suxerencia de Suso Lista queda aceptada