Sempre me pasa igual. Cando teño un tema máis ou menos a punto no forno, pasa algo máis digno de ser apuntado.
Non era para moito, só quería dicir que estaba un pouco decepcionado de que o post anterior, con toda a intención que tiña, apenas recibise comentarios (o que me fai agradecer máis os que ten), e facer examen de conciencia polas posibles causas: que si o texto era largo de máis, que si non conseguin facer ver que, aínda falando dun caso concreto, expuña unha cuestión moi xeneral… É igual, get up and try again, dicía unha canción que aprendín de memoria un día.
Ocorre con estas noticias bomba, que pouco teño eu para apuntar ó respecto, sobre todo no caso este do anuncio de tregua por parte de ETA, que é un tema tan suculento para xornalistas e demáis figuras dos medios de comunicación. Como me pasa a min, supoño que calquera sin ambicións de parecer un enterado, xa escoitaría na radio ou na televisión, desde este mediodía, todo o que se podería decir ó respecto, e non é cousa de repetir (que abofé que repetirán). Ainda así, e para que non sexa por non dicilo, quixera berrar “Aproveiten a ocasión, que para iso os puxemos ahí, e para iso lles pagamos.” como si fose un sarxento, e que eses asalariados meus/nosos/de todos que son os políticos, obedecesen como reclutas prusianos, ou xaponeses si fixera falta.
Pero, como se desprende do inicio de este post, miro e apunto en outra dirección, para que, a vintedous de marzo de dousmil seis, mércores, quede constancia de que a miña desazón comenza, neste día de esperanza, cando chego ó punto de especular coa tunda propagandística e electoral que podería levar o PSOE si, antes de rematar a lexislatura, ETA volve a cambiar de idea e o dito hoxe quedara en nada. Iso, que eu estou a mirar para outro lado.
E xa que falamos de terrorismo, fedellando nas noticias de google para adornar cos enlaces de arriba, atopei esta outra noticia, que enriquece a miña propia definición do conto aquel da “Guerra contra o terrorismo”, enlazada desde aquí a modo de post data.