Na miña terra, emprégase a expresión “Ir a Vijo por ver Cangas” cando un fai unha viaxe, ou calquera desplazamento, en van. Por exemplo, o que fixen eu esta mañán, de ir a propósito a Coristanco a ver como cargaban, nunha furgoneta, os dous ultimos palés do que ía buscar. Outra vez será.
Naturalmente, sin prestar atención a estes chubascos ós que xa non estábamos acostumbrados, e a súa interacción co frío que pillei o martes co meu disfraz, aproveitei para ver algo de mundo, e facer unhas compras, na feira de Arteixo (que é tódolos sábados pola mañán).
Do primeiro, apunto sin fotos, que a parroquia de Santa María de Traba, en Coristanco, é un sitio bonito de ver; arquitectura popular e relixiosa típicas, nun pequeno casal entorno ó iglesario, que me reafirman no meu desapego ó mundo urbano.
Á feira, fun sin contar con ir, e xa se sabe como é o da sociedade do consumo, que te bombardea con mensaxes subliminais e acabas mercando algo. Apunto, no meu descargo, que merquei só cousas estrictamente necesarias: uns calcetíns de lan para as botas, un cuarto de bolo de pan e, por suposto, unha tetilla.
O posto dos queixos, atendido por unha muller e un home, era o típico tinglado de feira: un mostrador portátil, cuberto con plásticos suxeitos a unha armazón metálica, e unha furgoneta que fai as veces de trastenda; dentro de esta, unha morea de caixas plásticas cheas de queixos envoltos en panos. Diante miña, había unha señora que quería un, pequeno, e que estivera bo. Como é costumbre, o home raspou unha mostra da parte de abaixo do que lle pareceu, para lla dar a probar á señora. Ela probou e dixo:
-”No, prueba tu, que yo no se.”
O home probouno, púxoo enriba do mostrador e colleu outro na furgoneta. Repetiu o ritual:
-”No, prueba tu, que yo no se.”
-”Este non está mal.”-dixo despois de probar, pero pousouno ó lado do outro e volveu coller na caixa. Outra vez:
-”No, prueba tu, que yo no se.”
-”Non, este non.”
A tetilla parou xunto ós anteriores e o queixo número catro da serie saiu da furgoneta. Esta vez, o home probou de primeiro.
-”Este. Este está bo.” E ofreceulle a probar á sua cliente, que repetindo que ela non entendía do choio (pero probando) mandou corta-la metade. Rematada a transacción, preguntaron polo seguinte; era eu.
-”A min póñame a outra metade.”
A seis euros o kilo, saía a conta a catro e medio, pero cobroume a muller, que dicindo algo na liña “tira-la casa pola ventana” me descontou os cincuenta céntimos (que só son medio euro, pero equivalían a unha rebaixa do vinte porcento). Certamente, estaba bastante bo, e incluso me gustou máis que a peza de importación do Eroski, coa que meu irmán agardaba na casa á hora de xantar.
Á mesa, con esa costumbre que él ten de encender sempre a televisión, vimos o parte, e concluín que apreciaba unha certa incoherencia entre a convención de turno, e o alegato socialista do alcalde de Vitoria, dicindo que o Alavés “no es una propiedad de un señor sino de la ciudad”.
“¡Viva o futbol!”-Ironizamos durante o noso postre lácteo.