«O que está a acontecer en Honduras é unha oportunidade extraordinaria. Unha oportunidade, primeiro, para desterrar dunha vez unha das “tradicións” máis noxentas da política latinoamericana, pero sobre todo unha oportunidade para a universalización da democracia e os dereitos humanos. Xa non é excusa o argumento das “cuestións internas” dun país, e teño a sensación de que é a primeira vez na miña vida que vexo ós gobernos dos países mollándose case unánimemente en condenar o inadmisible, aínda que unha parte da miña cabeza insiste en preguntar qué intereses haberá para que esta vez sexa diferente das outras.
Bágoa que, ó mesmo tempo, Irán vaia desaparecendo da pantalla.»

Neste caso, un aforismo propio algo máis espeso (require reflexión) que os anteriores da mesma materia, e que aglutina, ademáis, varios aforismos alleos (as citas non son textuais).

«Eu sempre fun dado a volcarme en cada materia que me suscitou algunha vez curiosidade. Cando me empezaba a interesar algo rebentaba a biblioteca municipal coa miña voracidade de coñecementos, despois internet cubriu moito de esa necesidade, e sigue a facelo. Sen embargo, a cousa foi cambiando co tempo.
¿Lembranse de Martina Hingis? Unha vez oínlle dicir que ela non vía partidos de tenis e quedei un pouco desconcertado, pois supuña descubrir que unha número un mundial de algo non estaba metida ó cen por cen na súa disciplina.
Despois linlle a Bruce Lee algo así como “Antes de que eu estudiase o arte, un puñetazo para min era so un puñetazo e unha patada era so unha patada. Despois de ter estudiado a arte, un puñetazo xa non era un puñetazo e unha patada xa non era unha patada. Agora que comprendo a arte, un puñetazo é so un puñetazo, unha patada é so unha patada.” Tardei un par de anos en entender esa sentencia, e fíxeno observando a miña propia conducta respecto a algunha de esas disciplinas que tanta avidez de coñecementos me suscitara tempo atrás.
A clave final xurdiu no Tao Te King: “gracias ó oco pode usarse unha copa (…) gracias ás portas pode usarse unha casa (…) o valioso provén do que non existe”. Esa non a deixei pasar hasta que a entendín, lembro perfectamente que estaba sentado no sofá da sala, no piso da Coruña, e non me movín de alí durante un bo anaco de tempo.»

Non require explicacións.

Hoxe, segundo sábado de Xuño, vou inaugurar unha fotogalería chamada «Marisqueo», cuio nome non precisa moita explicación. Son seis fótos bastante humildes (¡preciso unha cámara con zoom!) sobre esa actividade na praia de Cesantes.
Interésame o marisqueo porque é unha demostración empírica das miñas dúas teses fundamentais sobre Galicia:

1ª Esta terra, a diferencia do que acontece noutros moitos lugares do mundo, está disposta a darnos canto precisemos con apenas agarimala un pouquiño. Cada iluminado, por chamarlle de algunha maneira, que promete grandes cambios para Galicia trae consigo a posibilidade de perder algún deses recursos. Aquí non hai que cambiar nada, o que debemos é aprender a conservar e aproveitar o que temos.
2ª Dos tópicos que identifican ós galegos, o máis falaz e perigoso é aquel segundo o cal os galegos somos egoístas e incapaces para a organización colectiva. Algún parvo sempre hai, qué lle imos facer, pero calquera que coñeza o xeito en que os nativos nos organizamos tradicionalmente para aproveitar os recursos do párrafo anterior saberá do que estou a falar. Facernos crer o contrario pode ser por pura ignorancia ou por puro interés.

Fago unha pequena análise do que foron as eleccións para o Parlamento Europeo, tratando dous aspectos que me parecen importantes: o desenvolvemento da campaña e a relación dos europeos coa Unión.

Da publicidade abráianme dúas cousas, o estudiadas que están as formas de condicionar a conducta humana, e a facilidade coa que un descuido podería tirar pola borda un grande proxecto. Poño tres exemplos do segundo. Audi bautiza os seus todocamiños coa letra Q (de quattro) seguida dun número que representa o segmento en que se sitúa; así, o de gama alta é o Q7, de gama media o Q5 e na gama inferior o Q3. ¿A quén se lle pudo colar unha pifia como un modelo de coche chamado (digan todos comigo) «Audi cutres»? Outro, un pouco máis avanzado pero tamén no eido do automóbil, é un anuncio de Chevrolet onde o primeiro plano da traseira dun coche azul revela unha forte «piel de laranxa», probablemente o defecto de pintura que máis reclamacións provoca nos talleres de chapa. O terceiro, é a estratexia seguida nas campañas do PSOE tanto nas eleccións ó Parlamento de Galicia como nestas europeas. Non sei, pero se eu contratase a publicidade dalgo, non aceptaría unha campaña na que o protagonista fose a competencia.
Con iso, o que se revela é quén ten a iniciativa na loita política, un Partido Popular consciente (ou non) da fidelidade do seu electorado que, renunciando á crispación con temas sanguinolentos da pasada lexislatura, mantén unha liña de polémicas constantes útil para facer da política a actividade máis estéril da realidade española, tendo en frente a un PSOE enfeblecido na mediocridade da guerra de trincheiras.
De feito, o paralelismo coa Primeira Guerra Mundial é fácil: sen capacidade para avanzar ningún dos dous bandos, o estancamento da loita leva a tratar unha guerra de desgaste so que, a diferencia do que lle aconteceu a von Falkenhayn, o Partido Popular sabe que os seus votantes non se desgastan.
Neste panorama, onde os que se proclaman como a única alternativa de esquerda para vencer a dereita vai por detrás desta, hasta o punto de cederlle parte dos seus carteis electorais, as opcións minoritarias tampouco son capaces de aproveitar que os coches pequenos se moven mellor nun atasco, en parte aplastadas pola ocultación mediática imposta dende unha lei electoral do século pasado (ver Nota), en parte porque canto máis as coñezo máis me dou conta de que, fronte a poderosa mercadotecnia dos grandes partidos, os pequenos mostran unha total ignorancia da necesidade de contactar con xente alén da súa propia militancia. Como exemplo, a observación de que a sede de IU en Pontevedra non está rotulada nin no porteiro automático; unha organización «oculta» non vai recibir votos. Para o BNG tamén habería recado, pero este non é un blog de márketing e técnicas CRM.
En toda esta fochanca, a maior decepción de todas (non tal, porque non tiña demasiada esperanza) foi que as únicas alusións que oín respecto de cuestións da política común europea, como a lexislación laboral ou a política de inmigración saíron da publicidade institucional. Os argumentos pouco tiveron que ver coas sesenta horas semanais, a dependencia enerxética de Rusia, o tratado de Bolonia, e esas cousas todas que veñen de Europa. Ollo, non digo que non dixeran, pero eu veño tragando unha media dun telexornal diario e aínda non sei cales son as posturas de cada un ó respecto. Igual era que non estaba atento. O caso é que, para moitos de nos, a libre circulación de persoas é a forma natural de organizar o mundo, igual que a harmonización lexislativa, o espacio cultural común… sacando iso, a UE queda como un ente entre abstracto e perigoso, na medida en que o que alá se arregla parece máis fácil de condicionar por parte dos lobbys que dos cidadáns, e con esa percepción non é de extrañar que a xente opte por pasar olímpicamente de votar para o parlamento europeo, cando non lles da por votar para Europa precisamente aqueles que están en contra de ela.

Nota: (1º) Despois do accidente do Prestige, para min Ana Blanco seguía manchada daquel brutal exercicio de manipulación que exhibiran os informativos de TVE; agora, coas súas pataletas no telexornal contra a restricción da liberdade de información que supón impoñer un reparto de tempo entre partidos proporcional ó resultado das anteriores eleccións, queda redimida e volvo confiar nela. (2º) ¿Alguén me pode explicar qué sentido ten a figura legal da «campaña electoral» cando os partidos políticos están en campaña todo o ano?

«O ouro é para os pobres, Berto. O que necesitamos é o Coñecemento.»

«Hai tempo que vexo as películas pensando que os indios son os bos. Os indíxenas saben cómo vivir aproveitando os recursos dun lugar sen que se esgoten. Os outros, son carroña que estan a matar ese coñecemento para sempre. É unha loita que se está librando en todo o mundo, incluso á porta da túa casa. Neste caso, se non estás nun bando, estaslle axudando ó outro.»

«O “Plan E” debe ser o maior esforzo propagandístico de toda a historia do estado español. Nunca antes debeu de haber tantos letreiros tan caros en case tódalas ruas das vilas deste país.»

«Poderíamos facer unha lista das cousas que precisan antención e mellora en España: a investigación científica, a innovación tecnolóxica, o coidado do medio ambiente, o ensino, a administración de xusticia… por iso, que nun escenario de crise, a maior oportunidade atopada polo estado para sair desta sexa repartir cartos entre os concellos para que levanten as aceras e as volvan a poñer é patético. Pero aínda se pode facer unha lectura máis pesimista, xa que ningún partido político con opcións reais de gobernar ofrece unha iniciativa alternativa, nin os medios de comunicación xerais, nin os colecivos sociais con acceso a estes medios… O panorama non é moi alentador.»

(Perdón pola redundancia.) Onte presentamos aquí, na miña parroquia, un traballo titulado «Por Saxamonde. Posibilidades dunha saída didáctica.» Trátase dunha unidade didáctica que preparamos entre varios veciños, algúns docentes e outros «especialistas» en diversas ramas, orientada a alumnos da ESO e Bacharelato, ofrecendo materiais para sete asignaturas: (historia, xeografía, ciencias naturais, educación física, tecnoloxía, plástica e educación para a cidadanía, ademais dun capítulo intermedio, «Os Camiños de Ferro» que colle tanto na asignatura de historia como na de tecnoloxía).
A unidade didáctica está concebida en torno a catro rutas para facer a pe por varias parroquias do concello de Redondela, tendo todas como punto común a área do «Chan das Pipas», onde se sitúa o centro cultural da parroquia e a «zona cero» do proxecto de polígono industrial ó que nos opoñemos nesta tribu. De cada asignatura, expóñense temáticas relacionadas co que se pode atopar nas rutas ou no Chan das Pipas, e propóñense actividades ó respecto.

(http://issuu.com/saxamonde/docs/por_saxamonde._posibilidades_dunha_sa_da_did_ctica)

As intencións son dúas: De portas para fora, ofertar uns contidos didácticos para os profesionais da docencia nesta contorna (ou para particulares interesados nesta clase de contidos) que permiten explotar sobre o terreo os recursos para a aprendizaxe que nos ofrece o entorno de Redondela e, en particular, da parroquia de Saxamonde. De portas para dentro, a intención de darlle valor a unha zona despreciada dende a administración con unha serie de proxectos totalmente irrespetuosos co entorno.
A obra editámola nos mesmos, e está aberta a calquera que desexe valorar a posibilidade de utilizala. Para aqueles que estean interesados en maior información, poden poñerse en contacto comigo ou co enderezo nonopoligono@hotmail.com. Dende a organización, ofreceráselle toda a colaboración que sexa precisa. Polo de agora, xa contamos coa experiencia do IES Alexandre Bóveda, de Vigo, e o resultado parece que foi do agrado de todos, así que oxalá se repita con outros moitos centros.

Despois de uns comenzos incertos, parece que as estratexias da DGT para reducir a sinistralidade nas estradas españolas están a dar por fin resultado. Sigo pensando que o carné por puntos é unha chorrada, que habería moito que discutir sobre certas normas e como se aplican e, sobre todo, penso que é repugnante que as oficinas de cobro de multas funcionen mellor que as urxencias dos hospitais. Ó mellor estou enganado, e resulta que os conductores españoles sí que precisaban de man dura, pero eu insisto en priorizar formación e concienciación sobre sanción e represión. Nesa liña, penso tamén que moitas das campañas postas en marcha pola DGT nestes últimos anos, e o seguimento feito delas nos medios, valeron máis que todo o gastado en radares no mesmo tempo.
Apostando por esa liña, ahí van tres humildes propostas deste servidor para novas campañas que melloren aspectos da nosa cultura ó volante:

Antes de nada, pon o cinto. A estas alturas, a imbecilidade é a única escusa para encender o coche, meterse na estrada, e despois soltar o volante e andar a revolverse no asiento para poñer o cinto de seguridade. Hai tres aspectos negativos nesa conducta. Primeiro que ó incorporarse á circulación xa poden ser colisionados por outros vehículos e xa poden botar en falta o cinturón de seguridade. Segundo, mentres collen o cinto, póñeno, e todo o ritual (que a veces continúa encendendo un pitillo, e fíxense se non o cren), reducen a velocidade interferindo no tráfico. Terceiro, que revela unha actitude de falta de atención na conducción, unha rutina na que a mente vai por unha parte e o volante por outra. Moito se ten falado de coches que non arrancan mentres o conductor non ten o cinto de seguridade posto; eu non son partidario de aliviarlle ás persoas a responsabilidade de seren intelixentes, e penso aconsellable unha concienciación neste aspecto.

Se eres lento, deixa pasar. O récord de máxima cafrada que levo visto neste ano teno un tipo que adiantou a outro meténdose por unha gasolinera. Era un domingo de madrugada (tirando para luns) e na estrada só había seis coches, dos cales cinco circulábamos en caravana detrás do sexto; imaxinen cómo tiña que ser o asunto para facer unha caravana a unha hora na que non hai coches. Eu era o terceiro. Como era un treito de curvas con liña contínua, o segundo empezou a dar síntomas de nerviosismo, facendo amagos e dando freazos hasta que, nun momento de inspiración, meteuse por unha estación de servicio (que estaba pechada) e pasou diante do lento fuxindo da comitiva como se o levase o demo. Creo que moi pouca xente sae á estrada a pasar o tempo, e cando un conductor «excesivamente prudente», ou excesivamente incapacitado, ou un vehículo especial (tipo chimpím de obra, excavadora, etc.) ralentiza excesivamente a marcha provoca conductas imprudentes nos demáis. Poderíamos facer todos meditación trascendental e aprender a controlar eses impulsos, pero antes ou despois chegará o día en que a algún lle aprete de máis o reloxio. Hai que ser realistas, e o fácil é ensinarlle ós condutores que, cando acumulan tres vehículos detrás é porque circulan por debaixo da media e deberían deterse a un lado para que os demais pasen, e despois reincorporarse á marcha. Antes de que pregunten, eu sí o fago, por exemplo cando vou co tractor ou co todo terreo.

O coche que non sae da casa non ten accidentes. A veces, as verdades obvias son as máis difíciles de ver. Dous anos despois de ter investigado a comparativa de sinistralidade dos diferentes modos de transporte para aquela nota da Plataforma Cidadá Contra a Autovía de Redondela, aínda sigo asombrado. O autobús é sete veces máis seguro que os turismos, e o tren vinte. Concienciar á sociedade para o emprego do transporte público e, sobre todo, ofrecerlle servicios baratos (ou incluso gratuitos) e de calidade á xente é a mellor maneira de que esta non se mate nas estradas. Co que custan dous radares mércase un autobús, en cada viaxe do autobús sácanse trinta coches das estradas…

Acéptanse suxerencias.