Cando fun á Coruña en bicicleta, levoume cinco horas e cuarto. Para iso, precisei dunha máquina que pesa uns 12-13Kg (incluída toda a impedimenta), e movido por un «motor» de aproximadamente 200W, que son as miñas pernas. Este feito, lévame a unha comparación atroz:
Normalmente, esa mesma viaxe, fágoa con coches que pesan aproximadamente (de media) 1.300Kg e con motores de máis de 90.000W, e o tempo que preciso está entre 2h e 2h30min. Aínda que aquel día a miña equipaxe foi só a PDA, e normalmente acarrexo uns 8-10Kg de material, a desproporción é brutal.
Vexámolo comparativamente:

¿De verdade podemos afirmar que a mellora é proporcional? ¿Ten lóxica aumentar a potencia 450 veces para reducir o tempo á metade, aproximadamente? Creo que non estamos a empregar a solución axeitada.

Varias cousas a ter presentes cando hai que tratar de deter un coche nunha situación de perigo.

Onte estiven a piques de asistir (como espectador) a un percance de tráfico que, sumado a dous recentes incidentes «beniais» en primeira persoa, lembroume a conveniencia de apuntar algunhas indicacións básicas sobre cómo se debe proceder nunha freada de emerxencia, entendida como a que realizamos para deter o vehículo nunha circunstancia imprevista que implica un perigo. Falo de indicacións básicas porque, sen dúbida, a freada é unha das técnicas máis delicadas e, en proporción a esa complexidade, das menos ensindas nas autoescolas. Como máis vale pouco que nada, ahí van seis consellos; quede claro dende agora de que falamos de unha freada na que tratamos de deter o vehículo para evitar un accidente.

0.- Coñeza cómo frea o seu coche. En realidade, todos deberíamos coñecer de antemán todas as respostas do coche que conducimos antes de saír á estrada con él. En calquera caso, no tocante á freada, acontecen cousas como que a xente se asusta a primeira vez que lle salta o ABS (que devolve patadas no pedal de freo) ou, cando non o ten, co barullo que fan as rodas ó bloquearse; estes sustos poden producir reaccións non axeitadas ó volante. Por iso, é recomendable buscar un lugar seguro, afastado do tráfico, e probar a frear con distintas intensidades e a distintas velocidades, para acostumbrarnos a medir qué distancia necesitamos para deternos, e para familiarizarnos coas sensacións propias dunha maniobra tan brusca. Se podemos probar tamén co chan mollado, mellor. Tamén é importante que coñeza a reacción do seu coche freando nunha curva, pois a falta de un certo tacto no pé pode provocar unha perda da traxectoria ou incluso unha derrapaxe.

1.- Pise sempre o embrague. (En coches que o teñen, claro). Por dúas razóns. A primeira, é evitar que os freos teñan que absorber tamén a inercia de xiro do motor. A segunda, e máis importante, é que corremos o risco de calar o motor, o que pode supoñer a perda da asistencia na dirección, o que faría case imposible completar unha maniobra evasiva; en algún caso, tamén podería supoñer a perda da asistencia no freo, multiplicándose a distancia de freado. Non me resisto a avisar de que, algunha vez, teño oído a «expertos» dicindo que non se pisara o embrague para axudarse co freo motor, aínda que o motor se cale. Insisto: motor calado=dirección sin asistencia=maniobra imposible.

2.- Frene forte dende o principio. A idea é reducir a máxima cantidade velocidade no menor espacio de tempo posible. Ocorre a veces que, despois de un primeiro golpe de freada, atopamos unha escapatoria ou advertimos que a situación non encerra un perigo tan inmediato, o que nos permite relaxar o freo e actuar en consecuencia; en cambio, se empezásemos con unha freada tímida e atopásemos que as cousas van a peor, teríamos desperdiciado un lote de metros nos que ter reducido a velocidade.

3.- Non se relaxe. Sábese que moitas persoas, despois de darlle o primeiro pisotón instintivo ó pedal, tenden a minguar a forza que exercen sobre él. Nos coches novos, estase a montar un sistema electrónico que, se detecta ese tipo de freada, non reduce a forza de freado aínda que a presión no pedal diminúa. Como eu non sei se o seu coche ten ese sistema ou non, dígolle que, se a situación non ten remedio, debe pisar freo e embrague con toda a forza que poida. Da igual que vaiamos chocar, ou que perdéramos o control do vehículo nunha derrapaxe, a cuestión é reducir a maior cantidade posible de velocidade para minimizar a distancia que recorre o vehículo sen control ou os danos nun eventual impacto. Recoméndolles que teñan a paciencia de ver unha carreira de Fórmula 1, e se fixen cómo os pilotos, cando perden o control, deixan ir o coche sempre coas rodas bloqueadas.

4.- Non sempre convén frear. Aínda que pareza mentira, hai casos nos que non é aconsellable frear. Como mínimo dous:

4.1.- Cando atopamos un animal nunha curva. Como dixen no apartado 0, unha freada demasiado intempestiva nunha curva pode provocar unha perda de traxectoria, así que os danos poden ser maiores que se colisionamos con un can, un gato ou algo similar. Evidentemente, o animal pode resultar ferido ou morto, e o seu vehículo danado, pero moito peor é marchar contra un coche que veña de frente. Efectivamente, aínda que sone mal, se o sorprende un animal pequeno ou mediano na calzada, o máis seguro para vostede é atropelalo.

4.2.- Ó atropelar a unha persoa. Neste caso hai que distinguir dúas posibilidades. De entrada, se golpeamos a unha persoa con un coche, canto máis despacio vaia este, menores serán os danos aquela sufra, e con esa idea, é de aplicación a máxima de frear todo canto se pode. O problema ven cando esa persoa está no chan, sexa motu propio ou porque chegou alí ó ser golpeada polo noso coche (tamén podía saír despedida sobre o capó). Freando, ou o faldón dianteiro, ou as propias rodas, van arrastrar o corpo polo asfalto, desgarrándolle roupa, pel e carne hasta chagar ó oso, en poucos metros. Pola contra, deixando que as rodas xiren, rodarán por enriba, provocando algunha fractura, ou incluso simples mazaduras (segundo parece, téñense dado casos de persoas ilesas). Non daría semellante consello se fose algo que se me tivese ocorrido a min, pero o resume é: se imos golpear a unha persoa de pé, ou está no chan a unha distancia na que podemos deternos, frearemos; se a persoa está no chan e resulta inevitable atropelala, non debemos frear.

5.- Revise os neumáticos. Despois de unha freada moi brusca, na que as rodas arrastraron bloqueadas muitos metros ou que chegamos a sair da calzada cara unha zona de firme irregular, débese comprobar e as rodas non sufriron ningún desperfecto por cousa da fricción ou dun golpe. Fágao vostede ou encoméndello a un profesional.

Un lote de meses despois da suspensión temporal, volvo subir unha foto ó fotoblog. Trátase dunha chapuza, idéntica a outra xa publicada: un edificio que se construiu pillando os cables do tendido eléctrico. Casualmente, esta casa atópase entre a primeira «casa que comeu os cables» (que agora xa llos retiraron) e a «cerebrada» do Concello de Soutomaior.
A connotoación, igual que na anterior, a preocupación de vivir nun entorno de profesionais irresponsables, empezando de arriba para abaixo, polos inspectores, arquitectos, aparelladores…

Iso é o que piden os amos das construtoras, ou así o recolle este artigo do Faro de Vigo (que descubrín en Concello de Vigo, a quen lle estou agradecido por filtrar toda a prensa local e rexional). Para ser máis exactos, que suban os impostos e que cobren peaxes por usar as autovías, para que o estado os siga cotnratando para facer outras novas.
Propuxérame non insistir moito máis no tema das infraestruras, alomenos por un tempo, pero isto paréceme excesivo. Está bastante mal escrito, porque ando algo mal de tempo.

1.- Para poñernos en situación. Dende o paso de Francisco Álvarez Cascos polo Ministerio de Fomento (antes «Ministerio de Obras Públicas e Urbanismo»), e ate a chegada dos recortes do 2010, España estivo a facer un gasto masivo na construción de novas infraestruturas de transporte, principalmente autovías e liñas de tren de alta velocidade, sempre coa excusa de unha maior competitividade, productividade, reparto territorial… A parte de que todo isto beneficiou bastante a implantación de novas empresas na Comunidade de Madrid, que está máis preto do resto do estado que hai 15 anos, topámonos agora nunha cifra récord de paro, o cal debería servir para cuestionarnos se, efectivamente, a inversión en infraestruturas destes tres lustros foi verdadeiramente rentable, ou non.

2.- Dobre moral. Igual non fai falla dicilo, pero hai moita cara dura en que, mentres uns piden recortes no gasto público e cuestionan a suba do IVE, estes piden que se faga todo o contrario só para beneficiar a súa actividade.

3.- Impacto ambiental. O que non parece tan obvio é o seguinte: Construir grandes infraestruturas non é como cambiar os adoquíns dunha beirarrúa, ten un grandísmo impacto ambiental e social. Destrúense os acuíferos, pérdese chan útil, secciónase o territorio, pérdese mobilidade local, altérase a paisaxe, hai expropiacións, realoxos… Todo isto só se xustifica cando aparece a declaración de «utilidade pública», que xustifica todos eses estragos en base a un beneficio colectivo supostamente necesario. Eu lin unha de esas declaracións (a da A-59) e a cousa é bastante chafalleira (algo como primeiro tirar os dardos e despois pintar a diana), pero os patróns da construcción pasan todo iso por alto. ¿Impacto ambiental? ¿Expropiacións e realoxamentos? ¡Tonterías! o que importa é que estes señores manteñan o seu negocio, pagado por todos nos.

4.- Das peaxes. O das peaxes é unha nova volta de tuerca. Se o estado non ten cartos para pagar as infraestruturas que se precisa construir para a saúde do sector, que as paguen directamente os cidadáns. A utilidade pública, o impacto ambiental e todo iso, sirven só para excusarse. A palabra negocio é a única clave de todo o que rodea ás infraestruturas, segundo deixan claro neste artigo.

5.- Actividades non sustentables. A estas alturas, coido que todos entendemos que a minería do carbón (por poñer un exemplo) non é unha actividade sustentable no tempo; antes ou despois, acabarase o carbón debaixo da terra e haberá que buscar unha alternativa. O debate é se facer iso agora, que aínda non estamos tan afogados, ou agardar polo día en que saquemos a última pedra da mina para empezar a pensar nunha alternativa. Coa construción de infraestruturas pasa exactamente o mesmo. Antes ou despois estarán todas feitas, ou mudará o escenario económico que fai rendible adicarse a construílas (ese escenario era o de uns fondos de cohesión da Unión Europea que viñeron para España durante anos); diante do cambio de escenario, as empresas do sector, coma sempre, teñen dúas alternativas: cambiar de actividade e sobrevivir, mantendo os seus postos de traballo, ou confiar en que as manteñamos a flote entre todos, que fomos quen as levantamos.

6.- O debate social. O verdadeiro problema en todo isto é a total ausencia de debate. Aquí díxose que o AVE era chachi-molongui porque chegaríamos antes a Madrid e todos «¡amén!». Levamos décadas mantendo tres aeroportos cos respectivos caprichos de concellos e outras entidades, e ata que faltaron os cartos só unha minoría cuestionou o gasto. Estase a planear unha autovía norte a sur, ¡paralela a AP-9 e o Eixo Atlántico de Alta Velocidade!, e a ninguén lle parece excesivo… ¿Hasta cando? ¿Cánto ímos tardar en darnos conta de que ese gasto non está a repercutir positivamente na nosa productividade, competividade, benestar e demais mantras? ¿Cánto tempo precisamos para darnos conta de que sanidade, educación, e innovación precisan de uns cartos que se gastan en excavadoras e cemento?

A miña típica batería de reflexións, neste caso sobre a fin da excepción que a lei de protección de animais de Cataluña tiña para as corridas de touros.

1.- Non serei tibio: alégrome moito de que se lle vaia pechando o espacio ó espectáculo dos touros. Un espectáculo, por moito que se adorne con tecnicismos e eufemismos, baseado na tortura ós animais, a innecesaria posta en risco de vidas humanas, e o sangue como icono.

2.- Ás persoas que argumentan contra esta decisión dicindo que é unha mangancha política, mellor dicirlle dúas cousas:
Primeiro, dí a 7ª Acepción do diccionario da RAE (que, digo eu, non serán sospeitosos de nada): «Arte, doctrina u opinión referente al gobierno de los Estados»; segundo a 9ª acepción: «Actividad del ciudadano cuando interviene en los asuntos públicos con su opinión, con su voto, o de cualquier otro modo». Efectivamente, podemos certificar que se tratou de unha decisión política, como o son todas as vencelladas coa sociedade en colectivo. Mais neste caso hai unha particularidade moi significativa: a norma emana da vontade popular, manifestada explícitamente nunha Iniciativa Lexislativa Popular, avalada con 180.000 sinaturas de outros tantos cidadáns. Non me parece realista tratar de deslixitimar esta prohibición por este camiño. Aínda máis: para unha vez que un parlamento sigue a liña trazada pola sociedade, deberíamos facer unha festa coma a de cando gañou a selección de fútbol. Polo menos.
Segundo. A leria «contra España» xa fede. Tanto por uns como por outros. É coma unha peaxe, ou un imposto, de obrigado pagamento no territorio español. Cada movida, por ridícula que sexa, leva aparellado o debate de se é «contra España», ou, mellor explicado, de quen pensa que «si, porque vai contra España», frente os de «non, porque vai contra España» (ou ó revés). Oxalá, algún día os dous sectores merquen cadaensúa plataforma petrolífera abandonada e fagan o que lles pete nelas, e entre elas.

3.- Para non extenderme moito, meterei no mesmo saco as outras dúas consignas contra a iniciativa lexislativa: «liberdade» e «tradición». Eu vou engadir doce máis: prestixio(1), economía(2), calidade(3), superación(4), orgullo(5), infancia(6), colectividade(7), unión(8), distinción(9), nobre(10), natureza(11) e pobo(12). É un truco bastante barato dos propagandistas e dos políticos, ese de coller palabras con connotacións emocionais positivas e construír unha pseudoargumentación sobre calquera cousa arredor de elas. Se teñen algo de tempo libre, propóñolles que empreguen calquera das catorce palabras para argumentar a favor e en contra dos touros, do AVE, e de calquera outra polémica que lles veña en mente. Verán que ridículo sona, e verán que probablemente non teñan, en realidade, motivos para estar a favor ou en contra de calquera dos bandos. Confío que lles sirva de vacuna para outros casos.

4.- Ímos chamarlle a cada cousa polo seu nome. O de poñer a un tipo a pelexar cunha besta, para ver quen mata a quen, existe dende o tempo dos romanos, como mínimo. Claro que os romanos facían cousas como crucificar ós reos, comerciar con escravos, e outras actividades propias de unha cultura na que a vida, sexa humana ou non, vale entre pouco e nada. Os touros son un vestixio de esas culturas, abolido noutras partes do mundo nos que a Ilustración do XVIII e o humanismo si tiveron calado. Poden poñerlle traxes de luces, coloríns ós espetos, nomes propios ás técnicas, e todos os adornos que desexen, pero as corridas de touros non son máis que poñer a un tipo a pelexar cunha besta, para disfrutar vendo quen mata a quen.

(Cousas das que o usuario típico de Windows soe ingnorar… e lamentar.)
«Ter as fotos na carpeta “Mis imagenes” de Windows é un suicidio, é a mellor forma de asegurarte que te vas a quedar sen elas. Windows é un sistema operativo que se vai degradando co tempo, e antes ou despois acaba cascándose, facendo necesario reinstalalo. O problema é que esas carpetas de “Mis documentos”, “Mis imágenes”, “Mi música”… e o escritorio, forman parte das tripas de Windows, e cando este se estropea, leva esas carpetas con él. Hai que acostumbrarse a facer copias de seguridade, pero non só iso, senón tamen a ter os arquivos nun disco duro distinto do sistema operativo, ou, cando só temos un, facer unha partición para sistema e programas, e outra para o que non queremos perder.»

Cinco reflexións sobre o acontecido con este último Campeonato Mundial de Fútbol.

A deportiva. Neste espacio, teño sido crítico co fútbol en xeral e, en particular, coas campañas arredor dunha selección que para nada estaba á altura do obtido a nivel internacional noutras disciplinas deportivas, bastante menos mimadas polos medios de comunicación. Mantendo a reclamación de maior atención e apoio para o universo polideportivo, agora síntome na obriga de recoñecer o mérito dos xogadores e os técnicos da selección de fútbol, e de recoñecer que se trata de persoas con actitudes cara os medios e cara o público moito menos presuntuosas do frecuente nos astros do balón. Parabéns para eles.

A económica. Supoño que habrá certo consenso en valorar como excesivo pagarlle 600.000€ a uns rapaces por xogar á pelota. Agora pénseno desta outra maneira: eses rapaces son traballadores por conta allea, e eses cartos a paga por beneficios que lle dan os seus xefes. Pensen canto gañaron os amos das empresas que xestionan os dereitos de retransmisión e a publicidade do fútbol, para poder pagar esas primas de beneficios, e pense de onde saíron eses cartos.

A política. Aínda que tamén se podería titular a da estupidez, nos dous extremos. Nun, unha minoría que saiu da toba tentado aproveitar a situación para desempolvar certos iconos do sentimento nacional español, marxinados por unha sociedade que, na súa maioría, non comulga con certos espisodios históricos amparados nesa interpretación do citado sentimento nacional. Personalmente, unha peña en chancletas, sentada na terraza dun bar para animar a España «La Roja», axitando unha versión da bandeira na que se incorpora un logotipo comercial deseñado por un comunista, e cantando «yo soy español, español, español» co ritmo da «kalinka» rusa… Non creo que encaixen na idea de patriotismo español do xeneral Franco ou almirante Carrero Blanco, pero se para os seguidores das súas doutrinas si é motivo de orgullo, están no seu dereito, sempre que respeten ó dereito de discrepar dos outros.
No outro extremo, unha resposta que me decepciona por parte de sectores onde (eu) agardaba pensamento crítico pero que, neste caso, respostan con bastante crítica e pouco de pensamento; aproximadamente o xustiño para embestir de fronte en canto lle poñen diante un trapo vermello e amarelo, como se ese fose o único problema. Decepcióname si, descubrir que unha parte da esquerda nacionalista (galega e outras) está máis preocupada de se afirmar como negación do contrario, que de presentar solucións propias ós problemas da sociedade que, por certo, a día de hoxe, non teñen nada que ver coas bandeiras; son os mesmos en Galicia que en Albacete, que en Madrid, que en Guimarães, que en Damasco. Abofé que cada territorio pode ter diferencias propias que fagan máis aconsellable unha ou outra solución, pero esas diferencias non están na cor das bandeiras.
E mentres, no medio destes dus extremos…

A social. …a maioría silenciosa. Eu non vin Titanic, nin as triloxías de Matrix ou O Señor dos Aneis por unha razón: seren fenómenos de masas. Non porque me considere superior ás masas, senón porque me dan medo. O gregarismo é un patrón de conducta típico dos primates, nos incluídos; ata ahí todo normal, pero o problema empeza cando unha minoría toma control consciente dos mecanismos que moven as masas, e as dirixen para o seu interese. A historia está cargada de exemplos, pero o paradigma, o nazismo, chegou a onde chegou con medios ridículos se os comparamos co que temos hoxe en día.
A xente de este país ten un dereito infinito de ilusionarse co que lles dea a gana, e recoñezo que hai algo máxico na capacidade das persoas para alinear as súas emocións, escalándoas segundo aumenta a poboación involucrada, pero o problema, neste caso, está en que sexa unha minoría máis silenciosa todavía a que decide con qué se ilusiona o cidadán, e que dispón dos medios e da ambición de facelo en beneficio propio; esa minoría que pode darlle 600.000€ dos seus beneficios a cada un dos seus empregados máis notables, ou que podería aproveitar a capacidade que eses medios lle está a dar para lograr obxetivos aínda máis ambiciosos. Iso é o que me da medo.

A personal. A miña conclusión é netamente triste. Teño o hábito de detestar ós xornalistas deportivos por empregar adxetivos como «importante», «crucial» ou «histórico» para eventos relacionados con xogos de pelota, cando neste mundo (e especialmente en África) morren milleiros de persoas de fame, ou en conflictos armados promovidos por esa misma minoría tenebrosa da que falei antes. A maiores, a idea de que a natureza humana é maravillosa podería estar hoxe reforzada ó ver a capacidade dos meus concidadáns unidos nun sentimento común, se non fose porque ese sentimento xurde de algo tan vácuo e inútil como un xogo de pelota.

Acaban de chamar para preguntar se estaba solucionado o problema coa ADSL. Era unha chamada automatizada, con unha gravación con instruccións; como sempre nestes casos, colguei inmediatamente por dous principios básicos:
1º Eu non falo con máquinas. Non escoitan.
2º Négome a que as máquinas sustitúan ás persoas. Eu son unha persoa e non quero ser sustituído por ningunha máquina.

Tres aforismos a propósito do Día Internacional da loita contra o uso indebido e o tráfico ilícito de drogas.

Isto foi dun compañeiro de traballo que tiven, a propósito de outro compañeiro (que máis ou menos xa me contara o caso):

«… e xa sabes, combinar as drogas con certas situacións complexas pode ser perigoso, este chegou a un punto que andaba polo barco con unha cuchara no peto que era a súa amiga, a única coa que falaba.»

Isto, contáronmo hai exactamente unha semana:

«Este tío co que acabo de falar, antes era normal, coma tí e coma min, falaba normal, e entendíache cando lle decías algo. Hai uns anos, morreulle o pai un día que él andaba de festa todo drogado, todo pasado, dende entón quedou trastornado, como se nunca lle pasase o efecto das drogas de aquel día.»

E isto dígoo eu sempre:

«O grave erro está en que os pais non saben explicar que as drogas non chas ofrece un tipo extrano á porta do colexio, senón que pode ser hasta o teu mellor amigo, e que a partir de ahí o proceso de relación con ese fenómeno é extremadamente complexo e só se pode afrontar con unha correcta preparación, nunca coa negación ou a represión.»

Unha breve reflexión sobre cal debería ser o preceder democrático perante a crise.

A historia xulgará se foi o «tijeretazo» ou a reforma laboral que agora se anuncia, o momento máis picudo da traxectoria presidencial de J. L. Rodríguez Zapatero. Para min, que son moi escrupuloso co que se escribe (co seu cumplimento), ambos son momentos de relativa traición. Xa sei que é unha palabra bastante forte, así que vou tratar de explicalo sen liarme: En marzo de 2008, houbo en España eleccións xerais, nas cales concorreron unha chea de partidos políticos, cos seus respectivos programas electorais. En base a eses programas electorais (supostamente), ou polo menos en base á afinidade coa ideoloxía que os alumea, os ciadadáns escolleron ás persoas da súa provincia que os deberían representar nas Cortes, e que á súa vez elixirían á persoa encargada de formar un goberno para o Estado. Hasta ahí, a teoría do noso sistema democrático.
Non o estudiei como para sabelo de memoria, pero estou por apostar que nin as medidas do «tijeretazo» nin a reforma laboral estaban no programa electoral do PSOE, nin probablemente dos outros partidos. Isto, no meu entender, é o que constitúe un certo grado de traición: os nosos representantes están a facer algo distinto a aquilo para o que os escollemos. Presentaron uns programas (ou unhas intencións), outorgóuselle unha representación proporcional ó intertese que eses programas suscitaron… e agora están a facer algo radicalmente distinto. Evitarei máis expresións cualificativas por prudencia.
Sempre no meu entender, se estamos nunha situación tan difícil que require de medidas difíciles, que non estaban previstas nos programas electorais, o procedemento correcto sería convocar eleccións de novo, presentar un novo programa adaptado á realidade actual, e que os cidadáns decidan cal é o programa que mellor representa os seus intereses e necesidades, e coas novas Cortes formadas, asumir as decisións que mellor representen a vontade cidadá.
A outra opción, a de que «gobernar é tomar decisións difíciles» lembra un pouco a aquilo do timonel, do cabecilla, do conductor da patria… E a teoría non é esa. A teoría é a de que poñemos ahí uns señores para que nos representen segundo o programa que nos presentaron, e aferrarse á excusa da urxencia ou da calamidade para tomar decisións que non se corresponden con ese pacto explícito pódese chamar de outro xeito, pero non democracia.
Tampuco me vale o de «os cidadáns xulgarán se a medida era acertada ou errada nas vindeiras eleccións», porque iso reléganos ó papel de «críticos» e non de partícipes nas decisións, e poño un exemplo: os U.S.A., cos seus aliados, ían invadir Irak con apoio ou sen él. O noso representante de turno J. M. Aznar López decidiu apoiar esa intervención, sen que no seu programa electoral tivese esto «a integración de España en actividades internacionais de expansión da economía pola forza militar». Se así se tivese presentado, penso que non tería acadado unha maioría absoluta como a que tivo no 2000. Pero tíñaa, e históricamente España é un dos países que apoiaron a tese das armas de destrucción masiva e a invasión de Irak, por moito que á volta de un ano quedase deslixitimado electoralmente. Na situación actual, Zapatero fai o mesmo: súbese ó carro dos poderes internacionales, dándolle esquinazo ó seu propio programa electoral e ós que o votaron. O resultado para 2012 é previsible, salvo qu haxa unha discontinuidade nos acontecementos.
No fondo do meu razonamento, unha batalla que xa é frecuente neste blog. A de entender que a democracia, na súa verdadeira esencia, non necesita de líderes, nin de gobernantes fortes, nin nada que non sexan persoas que representen e defendan os intereses dos seus cidadáns, co consentimento de estes.
Para máis lectura: wikipedia 1 e wikipedia 2.