Mentres tomo un colacao a media mañán, nun programa da primeira levan un rato atacando furibundamente a graxa dos alimentos. Entre galleta e galleta, penso: «¿pero non din que algo de graxa tamén é precisa?, senón a ver con qué se lubrican as articulacións».
Quedo perplexo co meu propio razonamento e inicio un chequeo mental:
Causa posible 1: Falta de coñecementos de anatomía.
Causa posible 2: Exceso de vocación.
Causa posible 3: Falta de descanso.
Cóntollo a meu irmán e rise de min.

Hai catro observacións que boto en falla entre toda a polémica/debate xurdido a raíz da ubicación do cemiterio de residuos nucleares (a correr mentres agardo que o PC remate uns cálculos, e sen enlaces).

1º O argumento fundamental esgrimido polos concellos que presentan candidatura é sobrecolledor: territorios afectados pola despoboación e a total falta de actividades económicas dispostos a agarrarse ó que faga falla para darlle vida á contorna. Un fracaso absoluto de políticos e administracións, e dun sistema ó que lle interesa ter á poboación concentrada xeográficamente, con unhas connotacións de fondura excesiva para este artigo. En calquera caso, a cuestión é equiparable á desesperación dun enfermo terminal (a España rural) presa da desesperación.

2º Disque estes almacenamentos de residuos funcionan noutros países europeos sen ningún problema. Pregúntome se neses mesmos países acontecen cousas coma a da depuradora de augas residuais da miña vila, que acumula unha década de queixas, denuncias, e xuícios por mal funcionamento. De feito, nun radio duns 5Km arredor da miña casa podo contar, así sen esforzarme, cinco situacións de irregularidade grave ou moi grave nas que concorren o factor político, o factor técnico e o factor medioambiental. O discurso de «isto funciona sen problemas en outros países» faise insostible perante a ineptitude dos responsables autóctonos para certas cousas.

3º ¿Alguén pensou canto tempo son «varios milleiros de anos»? Valórese que agricultura empezou hai 10.000 anos, e escritura hai uns 6.000 anos. A cronoloxía cristiá ten só 2.010 anos. ¿Alguén cre que ten o lexítimo dereito de deixar un residuo que vai manter a súa perigosidade durante máis tempo do que leva existindo a civilización humana como tal, coa excusa que sexa (progreso, calidade de vida, economía…)?

4º Sexa como sexa, non queda outro remedio que construír o tal depósito. Queirámolo ou non, non temos a posibilidade de elexir. É unha hipoteca que debemos pagar agora polas decisións tomadas polos responsables de hai case dúas xeracións, que nos debería facer reflexionar sobre as que ímos deixar nos.

«Vendo as rúas cheas de persoas de todas as razas e cores éntrame un sentimento de grande optimismo, ó pensar que poderei ver na miña vida a desaparición das fronteiras que empregan os amos do mundo para repartirse o pastel. Pero de volta ó mundo real, coido que para a chegada de ese día aínda falta chegar a ver xentes de raza blanca emigradas coa mesma naturalidade ás terras de onde veñen os nosos novos veciños.»

Por certo. Deixo un pequeno problema de lóxica para entreter a mente esta fin de semana.
Tres datos:
1º) A educación e a sanidade son dereitos universais, incluso para inmigrantes non documentados (nisto están de acordo todos os políticos).
2º) Os servicios médicos e escolares dimensiónanse en función do tamaño da poboación que teñen que atender (non son precisos os mesmos mestres para 400 nenos que para 500).
3º) A fonte oficial para coñecer o tamaño das poboacións é o Padrón Municipal (iso é a lei).
Con estes tres datos respóndanme á seguinte pregunta:
¿Cómo carallo pensan saber, algúns políticos, cantos médicos e mestres se precisan para garantir os dereitos universiais das persoas se non as inclúen a todas no Padrón?

Poucas veces teño colgado un artigo baseado en copiar textualmente doutra fonte. Hai un par de semanas, buscando información sobre cuestións de xestión empresarial, google levoume a uns apuntes de Ciencias Empresariales da Universidade de Jaén (enlaces das fontes ó final). Cando lin o fragmento que aquí presento, non puiden evitar poñerme en contacto coa autora, á cal lle agradezo a súa autorización para traducilo e apuntalo aquí.

3.4 Innovación e competitividade.

A miúdo, os costes dos factores e a rixidez do mercado laboral son argumentos esgrimidos polos empresarios como detonantes da crise dos seus negocios, sen chegar a asumir en ningún caso que ditas crises non teñen a súa orixe nunha mala xestión dos seus negocios da que serían directamente responsables.
A xustificación de estas situacións nada desexables estaría nunha serie de factores externos que escapan ó control do empresario, por exemplo os altos custes laborais que impiden o despido libre, os elevados custes enerxéticos, os altos tipos de xuro, etc.
Sen embargo, o problema da competitividade é cada vez máis un problema de competencia pouco convencional. As solucións non xurden porque os novos competidores sexan cada vez máis eficientes que os líderes do pasado, senón porque son significativamente máis heterodoxos. Descobren as novas solucións porque están máis dispostos a esquecerse do antigo e mirar máis alá. (Hamel e Prahalad, 1995).
Así pois, unha alternativa eficaz para incrementar a competitivdade das empresas nunha economía a longo prazo e elevar o nivel de vida dun país, consiste en fabricar produtos de alto valor engadido, fundamentalmente innovadores. Esta prioridade competitiva conséguese con independencia do tamaño empresarial, se ben son precisos dous tipos de actuacións:
1.- Desenvolver unha estrutura organizativa flexible, que facilite a creatividade e a participación dos traballadores na obtención de produtos de alto valor engadido.
2.- Invertir en tecnoloxía e formación.
Esta forma de concebir a competitividade empresarial, baseada na creatividade e na capacidadede innovar, é responsabilidade exclusiva de empresarios e directivos; e resulta cada vez máis necesaria para facer fronte ós cambios turbulentos que impregnan os mercados actuales. Cualquera innovación permite disfrutar á empresa que a desenvolve de unha situación de monopolio transitorio no mercado que lle reporta beneficios extraordinarios, e que acabará cando os competidores directos, atraídos por eses beneficios, acaben imitándoa e incorporen dita innovación nos seus productos.

MªCarmen Ruiz Jiménez

Apuntes de Economía de la Empresa.
Tema 3.

«Coido que a aparición de Galicia Bilingüe, e todo o conglomerado de iniciativas formado arredor dos seus postulados, foi unha das mellores cousas que lle puido pasar ó galego. Dende que existen, teño a apreciación obxectiva de que son moitas máis as persoas dispostas a acreditar que son tolerantes respostándoche en galego se incias unha conversa no noso idioma. Funcionarios, dependientes, camareros… en todas partes podes dar con xente que se esforza en falar galego con un sorriso, aínda non sendo o seu idioma habitual.»

Ollo. Se vostede interpreta que lle dou a razón ós tales postulados, volva a ler dende o principio.

«Pon no blog ese que tes a ver se alguén sabe cómo podo coller unha patera de volta, que me leve a eses países do primeiro mundo; estou farto de vivir nun país subdesenvolvido.»

P. Míguez, o meu irmán, enterouse hoxe pola tele de qué é o proxecto Masdar dos Emiratos Arabes Unidos. Esta é a súa web oficial, na que sorprende a práctica ausencia da cor verde, paradigma da sustentabilidade nos países non desérticos, deixándolle o protagonismo ó azul da auga.
Penso que para buscar un futuro sostible non hai que construir cidades no deserto nin empachar de novas tecnoloxías, senón impoñer o sentido común, pero certamente hai intecións que suscitan envexa. Polo menos de partida, xa que lendo a presentación na súa web, temo que «sostenibilidade» vai despois de «negocio».

1.- Envexa. De todos aqueles que un día decidiron adicarse a certas profesións, e que hoxe non se estarán a preguntar qué poderían facer eles para seren útiles.
2.- Responsabilidade. De algún día preguntarme qué involucración teño eu, cidadán, votante e consumidor dun país relativamente alonxado, nas miserias que esa xente padecía antes do terremoto, e seguirá a padecer despois.

«Deming e Juran sosteñen que o 85% dos problemas de unha empresa son culpa e responsabilidade da administración e non dos seus traballadores, por que son os administradores os que non puideron organizar o traballo para que os empregados teñan un sistema de autocontrol.»

Ideal para tempos de crise económica, este aforismo foi extraído de un texto que circula pola rede con varias formas. Se len as biografías deses dous señores, en particular a do primeiro, verán que non hai ninguén con autoridade suficiente en Galicia nin en España para levarlle a contraria.

Aquilo da BMX foime entrando pouco a pouco, ata decidín mercar outra bici mellor que a do eBay (sempre dentro do barato) para ir practicando algo. Con ela funme achegando tímidamente a algún skatepark, e coñecendo algo á xente que practica neles e as súas problemáticas.
A traves da Revista Baobab (unha publicación viguesa de deportes alternativos/extremos) entérome de que un grupo de rapaces de Betanzos piden a axuda do Concello para manter unha pista de skate que eles mesmos construíron nunha nave abandonada, e quero achegar o meu pequeno graeiro de area manifestandolles dende aquí o meu apoio. Todos sabemos que os concellos son moi reticentes a colaborar en actividades minoritarias, menos aínda se están relacionadas coa xuventude, e menos aínda se puidera existir conflicto con propiedades inmobles privadas, pero por reclamarlle que non quede.
O plantexamento é evidente: ¿Non levamos anos intentanto promover actividades de lecer activo entre a xuventude, como alternativa a actividades menos saudables? Pois entón haberá que escoitar as demandas da mocidade nese eido, e tratar de atendelas.

Aquí queda o vídeo emitido por Vivir Aquí. Temo que non entenderon moi ben o problema. Nesta foto, a pista construída polo concello, para que comparen.

Anda un pouco de moda estes días o tema duns escáneres a instalar nos aeroportos despois dun intento de atentado contra os EE.UU. A favor os argumentos da seguridade apenas cuestionados dende principios deste século, en contra cuestións de dereito á privacidade e a intimidade. Eu vou por libre, e se queren que me poña en pelotas nun aeroporto só teñen que avisarme para que leve uns calconcillos novos, pero os escáneres mellor que os metan na cama de quen os inventou. ¿Por qué estou encontra dos escáneres se non me preocupa o da intimidade/privacidade? Por estadística:

A golpe de google e calculadora atopo que na historia reciente de España, entre E.T.A., G.R.A.P.O., AlQaeda, etc. morreron unhas 1.225 persoas; esa é a estadística do terrorismo no estado. Sobre o acontecido na postre da Guerra Civil Española a única conclusión que podo sacar é que ninguén sabe cantas persoas foron represaliadas coa pena capital, así que admito a cifra de 50.000 que aparece na Wikipedia. Xa sen ter en conta a propia Guerra Civil, nin as guerras coloniais do norte de África, e outros desastres semellantes, o español típico do século que media entre 1910 e 2010 tivo corenta veces máis probabilidades de morrer a causa da violencia política do estado que da de calquera outra organización. ¿Vai quedando claro por onde vou?
Está ben que o estado, a través das forzas de seguridade, manteña unha actividade encamiñada a protexer a integridade das persoas, e os seus patrimonios, das fechorías da delincuencia común, o crime organizado e o activismo político radical, pero… polo que a min respecta, prefiro que o meu estado non dispoña dos medios precisos para un control sistemático da poboación e as súas conductas.
Non me valen argumentos que falen do estado de dereito nin eufemismos semellantes. Chile, hasta 1973, era un estado de dereito, e deixouno de ser porque un grupo de persoas, aproveitando as ferramentas que o estado de dereito puxera nas súas mans, se adicaron a liquidar a canto discrepaba de que iso fose así. E como Chile, moitos outros lugares de América Latina, nos que, igual que acontece en Rumanía e outros países especialmente sinistros do antigo Bloque Comunista, persoas invulocradas na represión e a violencia de estado continúan hoxe en día a ter responsabilidades nese mesmo aparato.
Aínda con unha maior perspectiva histórica, afondando máis no razoamento, acaba por quedar claro que a principal causa de morte violenta dos seres humanos dende que existen as sociedades non é outra que o estado, sexa mediante a represión dos seus súbditos, ou nas guerras contra outros estados, ou nas guerras polo control dos mesmos, aínda que tamén podemos sumar a organzacións con algún tipo de vencellos no poder, como puido ser o «Tribunal del Santo Oficio de la Inquisición» ou as «SS-Totenkopfverbände» (si, a Alemania Nazi tamén era un estado). Por tanto, reafírmome e extendo a miña afirmación:
Os estados teñen matado máis que calquera outra organización no mundo. Os estados non se deben dotar de medios para o control sistemático da cidadanía.
E remato aclarando: que ninguén confunda «control sistemático da cidadanía» con «loita contra a delincuencia».